15 Temmuz 2016 günü saat 21.30’da önce sosyal medyadan yayılmaya başlayan haberler, İstanbul’da köprü üzerindeki askerlerin televizyon ekranlarına yansıyan görüntüleri, kışlalardan çıkan askeri araçlar ve kentlerin üzerinden uçmaya başlayan jetler, ardından büyük patlamalar…

“Savaş çıktı”, “Kimyasal saldırıya uğradık” yorumları arasında önce tereddütle dillendirilen “Darbe mi oluyor?” soruları, Başbakan Binali Yıldırım’ın saat 23.05’de NTV canlı yayınına çıkarak “Askerin içerisinde bir grup, kalkışma teşebbüsünde” açıklaması ile yanıtını buldu.

Böylesi bir başlığın ilk akla getirdiği şey, 15 Temmuz’un başkanlık sistemine geçişte ‘itici bir güç,’ ‘motive edici’ bir gelişme olduğu yönünde.

Darbe-rejim değişikliği arasında kurulan böylesi direkt bir bağ, darbe girişiminin Erdoğan’ın başkanlık sistemi hayalinin en büyük katalizörü işlevi gördüğü sonucunu da beraberinde getiriyor.

Uçum ’un, açık bir şekilde ikinci Cumhuriyete geçiş olarak tanımladığı bu sürecin kazananının kim olduğunu sorgulamak hayati öneme sahibi

15 Temmuz’un üzerinden henüz 10 gün geçmişken Prof. Nurşen Mazıcı, Haber Türk’te katıldığı ‘Enine Boyuna’ programında, büyük bir öngörüyle meseleye yaklaşımını açıklıyordu:

“Askeri darbe değil bu. Dünyada yapılan darbelerin hiçbirine uymuyor. Neden askeri darbeye uymadığını, başlama saatinden tutunda... Bunun darbe ile bir ilgisi yok. Askeri bir darbe değil bu. kimin işine yaradıysa hain de onun yanında demektir.”

15 Temmuz’un rüzgarını arkasına alan Erdoğan, tıpkı Uçum ‘un da belirttiği gibi 16 Nisan 2017’deki referandumla, kurguladığı sistem yolunda büyük bir adım attı ve parlamenter sistemi tarihin tozlu sayfalarına gömen, Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi adı altında başkanlık sistemini ihdas eden anayasa değişikliğini halka kabul ettirdi.

Erdoğan ve AKP’yi ‘yakası açılmadık’ sözcüklerle yerden yere vuran MHP lideri Devlet Bahçeli’nin, darbe girişiminin hemen ardından Erdoğan safında hizalanmasındaki hız da elbette şaşırtıcıydı.

16 Nisan referandumunda, AKP’nin değirmenine en fazla suyu taşıyan da yine Bahçeli ve MHP’si olacaktı.

Bahçeli’nin en büyük ‘Erdoğan destekçisi ’ne dönüşmesinin sonuçlarını hep beraber yaşadık gördük.

Takımdaki ‘pasör’ görevini üstlenen Bahçeli’nin 24 Haziran’da erken seçimlere gidilmesini sağlayan çıkışıyla oyunu yönlendirmesi, ‘hücum’daki Erdoğan’ın da bunu sayıya çevirmesi bir kısa film tadında cereyan etti.

Yeniden ‘o geceye’ dönersek; Erdoğan’ın girişimin yaşandığı saatler içinde sarf ettiği, Berat Albayrak’ı da tebessüm ettiren, “Bu hareket Allah’ın bize büyük bir lütfu oldu” sözleriyle aslında yaşanacakların/ödetilecek bedellerin de habercisi niteliğindeydi.

Gazeteci Alican Uludağ’ın da işaret ettiği gibi “Tanklar bu kez bizzat iktidar tarafından muhalefetin üzerinden geçti.”

Darbe girişiminden sonraki yol haritasında ince elenmiş sık dokunmuş tüm adımlar, Erdoğan’ın başkanlığa giden yolundaki ‘engelleri’ bir bir temizledi.

Olağanüstü Hal (OHAL) yasası ile yüz binlerce insanın hayatı karartıldı. Başlangıçta MHP ile ilişkisine ‘geçici bir yoldaşlık’ nazarıyla bakılan Erdoğan’ın Kürt Sorunu’nu inkar eden çizgiye kadar gelmesi, bu iki ‘güç odağının’ birlikte devletin kendisi olmak gibi daha büyük bir projeye baş koyduklarını aşikar etti.

15 Temmuz’un bir ‘siyasi ayağı’ elbette vardı ve o da AKP içindeydi. Ancak o ayağa hiçbir zaman dokunulmadı. Hatta işaret edilen isimler ödüllendirildi.

Cumhuriyet gazetesinin haberine göre, bu konuda başkaca bir örneğe ihtiyaç duyulmayacak şekilde AKP ve Erdoğan’ın ‘ikircikli’ tutumunu ortaya koyuyordu:

“Pensilvanya’ya gidip Fetullah Gülen ile fotoğraf çektiren 12 AKP Milletvekilinden, aday gösterilen 5 isim yeniden milletvekili seçildi.

Aksaray Milletvekili İlknur İnceöz, Aksaray’dan, AKP Burdur Milletvekili Bayram Özçelik Burdur’dan, AKP Siirt eski Milletvekili Osman Ören, Siirt'ten milletvekili oldu. AKP Genel Başkan Yardımcısı ve Bitlis Milletvekili Vedat Demiröz ise İstanbul milletvekili seçildi. Kayseri Milletvekili İsmail Tamer de aynı ilden vekil oldu.”

Darbe girişimi davalarını yerinde takip eden Odatv yazarı Müyesser Yıldız, Nisan ayındaki yazısında, Kara Havacılık davasında dinlenen ‘Abdullah’ isimli gizli tanığın, dönemin Genelkurmay Başkanı Hulusi Akar için ‘FETÖ’cü ifadesini kullandığını, “Hulusi Akar cemaat mensubudur. Kripto FETÖ’cüdür” suçlamasında bulunduğunu belirtti.

Akar’ın yanıtı ise, Yıldız’ın yazısını mahkeme kararıyla engelletmek oldu.

Yıldız, engelletme kararına karşılık 29 Nisan’da kaleme aldığı yazısında, gizli tanık ‘Abdullah’ın üst düzey bir subay olduğunu hatırlatıyor ve Akar’la ilgili iddiaları yine köşesine taşıyordu:

"28 Ekim 2015'te MİT'e gittim. 90 sonrası kurmayların hemen tamamının FETÖ'cü olduğunu, FETÖ'cülerin en az olduğu üç devrenin emekliye sevk edilmek istendiğini, bunun büyük bir hata olduğunu, Hulusi Akar'ın devleti kandırarak, bunu Aralık Şurasında gerçekleştireceğini söyledim. Kasım ayında da Cumhurbaşkanlığı Başdanışmanına gittim.

Bizim çalışma ekibimizde Denizci Astsubay Başçavuş Hüseyin Gürler vardı. Hüseyin, Deniz Kuvvetleri'ndeki subayların abisi olan ismini İhsan (İhsan değil Semih) olarak hatırladığım, şu anda yurt dışına kaçmış olan kişiden bizzat duymuş. 2014 veya 2015'te Fetullah Gülen, 'Hulusi Akar bizim kardeşimizdir. Şu ana kadar çok büyük hizmetler yapmıştır. Bundan sonra da çok büyük hizmetler yapacaktır. Esas büyük hizmeti de bundan sonra yaptığında göreceğiz' demi

Darbe davalarının en kritik gizli tanığı: “Hulusi Akar cemaat mensubudur kripto FETÖ'cüdür”

 “Siyasi ayak’ bulunsun, hesap sorulsun” çağrılarına karşılık hakkında böylesi ağır iddialar bulunan Akar da tıpkı diğer beş isim gibi ödüllendirildi ve Savunma Bakanı yapıldı.

17-25 Aralık yolsuzluk soruşturması ile köprüleri atan, o zamana kadar ‘balla kaymak’ gibi birbiri ile örtüşen Gülen grubu ile 15 Temmuz’da ezeli bir düşmanlık başlarken, bu düşmanlığın aslında ‘FETÖ’ görüntüsü altında toplumun tüm muhaliflerine yönelik olduğu anlaşıldı.

Hala yüzbinlerce kişi işsiz ve cezaevinde. Kürtler, solcular, dindarlar ve Gülen sempatizanları Erdoğan muhalifi olmanın bedelini ödüyor. Cezaevlerinde ‘intihar’ açıklaması ile geçiştirilen onlarca ölüm ve ülkeden kaçmaya çalışırken Meriç Nehrin’de boğulup ölenler hala hafızalarda tazeliğini koruyor.

En son kurban zatürre ilaçları verilmediği için hayatını kaybeden 30 yaşındaki genç kadın Nesrin Gençosman.

Gülen grubunun tasfiyesiyle açılan alanı yeni tarikat ve cemaatlerin doldurması da uzun sürmeyecekti. Post kavgasının en iddialı adayı Menzil tarikatı oldu. 24 Haziran seçimlerinde Erdoğan’a destek açıklayan tarikat, polis teşkilatında hızla kadrolaşırken, başkaca tarikatlar da pastadan pay kapma yarışına koşar adım ortak oldu.

Uçum haklıydı, yeni bir rejim ilmek ilmek dokundu. ‘Gereğini yapın’ emri sınır kural tanımadı.

AKP’nin ayağına dolaşabilecek tüm medya kuruluşlarının kapısına ya kilit vuruldu ya da bir gecede AKP elbisesi giymeye zorlandı. Geçmiş iktidarlarla iş tutan, 28 Şubat’ta ve sivil iktidara yönelen askeri tehditler döneminde kötü sınavlar veren ve bu tutumuyla eleştirilen, buna rağmen hiçbir zaman tam olarak ‘sahibinin sesi’ olmayan Doğan Medya Grubu, ‘Erdoğan dostu’ Demirören Grubu’na satılınca medyadaki karartma da ikinci Cumhuriyet’e giden süreçte tamamlanmış oldu.

Sonrası malum. AKP’nin basın bültenini aratmayan haberlerle dolu ve sansürcü bir Hürriyet, Erdoğan’ın Cuma namazını ‘Son dakika’ diye izleyiciye duyuran bir CNN Türk…

Adalet ve Barış Platformu'nun hazırladığı bir rapor, OHAL ve Kanun Hükmünde Kararnameler’ in (KHM), 'FETÖ' temizliği için değil, yeni rejimi dizayn eden aparatlar olarak kullanıldığını ve bu uğurda yüz binlerce insanın hayatının karartılmasından zerre imtina edilmediğini gözler önüne sürüyor.

Göstermelik OHAL Komisyonu, yargılamalar ya da 'imaj kurtarma odaklı tahliyeler' o yalın gerçeğin üzerine örtmeye katiyen yetmiyor:

Her şey tek adam içindi ve şimdi o tek adam çok mutlu...

Zaten inkar da etmiyor.

"15 Temmuz da, sonuçları itibarı ile ülkemiz, milletimiz ve geleceğimiz için hayırlara vesile oldu."

“Bu devrim, dünya tarihinin gördüğü en barışçı ve en geniş katılımlı halk devrimi olmuştur. Türkiye bu devrimle, İkinci Kurtuluş Savaşı’nı kazanmış ve ikinci kuruluşa yani Cumhuriyet’le başlayan birinci kuruluşu tamamlama aşamasına geçmiştir. 15-16 Temmuz Devrimi, antidemokratik iç iktidarları parçalamıştır. Yine gerici faşist çetenin (Gülen grubu) devlet içinden tasfiye sürecini başlatmıştır.”

15 Temmuz darbe girişiminin ikinci yıldönümünde raflarda yerini alacak kitabında böyle yazıyordu Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın başdanışmanı Mehmet Uçum.

Darbe girişiminin hemen ardından AKP yetkilileri tarafından yapılan her açıklamada, darbeyi yöneten üst akıl ve uluslararası bağlantıların varlığından bahsedildi. MİT tarafından yapılan değerlendirmelerde de bu açıklamalar desteklendi. Cemaat’in uluslararası istihbarat örgütleri ile ilişkisi olduğu vurgusu, MİT’in tüm açıklamalarında yer buldu. Erdoğan, AKP iktidarı ve MİT tarafından yapılan tüm bu açıklamalara rağmen bugüne kadar somut olarak bir ülke adı veya o ülkenin istihbarat örgütü dillendirilmedi.

Kaybedenin fakir savunmasız, Türkiye halkı olduğuna göre kimin kazandığının ne önemi var. Çünkü kazananların saltanat süreceği ama kendilerini seven sevmeyen herkesle birlikte Türkiye isimli otobüs içerisinde şarampolden aşağı yuvarlandığı bir sürece girdi.

Welg medya haber