WELG | Avusturya - Avusturya Alevi Kadınlar Birliği Başkanı Gönül Özkan, kaleme aldığı yazıda, kadının emeğinin yüzyıllardır erkek egemen toplumların sessiz savaş alanı haline geldiğini vurguladı. Her çağda, her coğrafyada, her inançta farklı biçimlerde ama aynı köklerden filizlenen bir eşitsizlik zinciriyle karşı karşıya kaldığımızı belirtti.

Kadın üretir, büyütür, yaratır, yaşatır. Ancak sahneye çıktığında, ışıklar çoğu zaman bir erkeğin üzerine tutulur.
Bu hikâye ne yazık ki bir istisna değil; dünyanın dört bir yanında, her toplumda tekrar tekrar sahnelenen kadim bir oyun.

Kadının Adı Siliniyor, Emeği Görmezden Geliniyor

Gönül Özkan, bu yazısında kadınların emeğinin sistematik olarak nasıl yok sayıldığını açık yüreklilikle anlatıyor:

“Bir kadının emeğinin silinmesi ne yazık ki tekil bir olay değil; sayısız kadının ortak hikâyesinin özeti. Kadınlar yıllardır sessiz ama inatçı bir direnişin içinde yaşıyor. Çünkü biliyoruz ki; bir kadın ne kadar çok üretirse üretsin, bazı erkeklerin kendini kanıtlama ihtiyacı bu emeği yok saymaya yetecek kadar büyük olabiliyor.”

Kadınların emeğinin görünmez kılınması sadece bireysel bir adaletsizlik değil; tarih boyunca kurumsallaşmış bir sessizleştirme düzenidir.
Erkekler, “ben yaptım” diyebilmek için kadınların emeğini, fikirlerini, katkılarını gölgede bırakıyor.
Bu durum sadece iş hayatında değil; kültürel üretimde, siyasette, sivil toplumda ve hatta inanç alanlarında dahi kendini gösteriyor.

“Bizler Hiçbir Erkeğin Egosunun Dekoru Değiliz”

Özkan’ın sözleri yalnızca bir tespit değil; bir isyan, bir çağrı niteliğinde:

“Bir erkeğin ‘ben yaptım’ diyebilmek için bir kadının emeğini çiğnemesinden, kadınların gözünün içine baka baka yok sayılmalarından, adlarının silinmesinden, haklarının gasp edilmesinden yorulduk. Bizler hiçbir erkeğin egosunun dekoru değiliz. Biz varız, biz yaptık, biz büyüttük!”

Kadınların görünmez kılınması yalnızca bireysel bir gasp değil; toplumsal hafızanın tahrip edilmesi anlamına geliyor.
Bir kadının emeği silindiğinde, aslında tüm kadınlara gözdağı veriliyor:

“Bak, seni de yok sayabiliriz.”

Artık Korkmuyoruz: Kadın Dayanışması Yeni Bir Dönemi Başlatıyor

Bugün kadınlar susmuyor, geri çekilmiyor.
Özkan’ın ifadesiyle:

“Ama biz artık korkmuyoruz. Çünkü artık birbirimize yaslanıyoruz. Biz kadınlar, susturulmak istendikçe daha gür sesle konuşmayı öğrendik. Birimizin sesi kısıldığında binlerce kadın aynı anda haykırıyor artık: ‘Biz buradayız!’”

Kadın dayanışması artık yalnızca bir dayanışma değil; varoluşun yeniden tanımı.
Bu dayanışma, sosyal medyada bir etiket değil; sokakta, işte, evde, inançta bir direniş biçimi haline geldi.

Kadın Mücadelesi: Bir Kibir Savaşı Değil, Bir Adalet Arayışı

Kadınların mücadelesi erkeklerle bir rekabet değil; adaletin, hakkaniyetin ve eşitliğin yeniden inşası için verilen bir savaştır.
Özkan bunu açıkça dile getiriyor:

“Hiçbir erkek egosu, kadın dayanışmasının gücünü susturamaz. Bizim mücadelemiz bir kibir savaşına değil, adalete dayanır. Bizim öfkemiz kişisel değil; yapısal bir sessizleştirme düzenine karşıdır.”

Kadınların tarih boyunca susturulmuş sesi, bugün kolektif bir çığlığa dönüştü.
Artık her kadın yalnızca kendi hakkı için değil, tüm kadınların varoluş hakkı için konuşuyor.

“Biz Sustukça Onlar Konuştu, Ama Artık Biz Konuşuyoruz”

Kadınların görünmez kılınmasına karşı başlayan bu yeni dalga artık geri dönülmez bir noktada.
Gönül Özkan’ın satırlarıyla:

“Hiçbir kadının emeği, hiçbir erkeğin hırsı, kibri ya da güvensizliği uğruna yok edilemez. Biz yalnızca adımızı değil, hakkımızı da bu taş duvarlara kazıyacağız. Biz sustukça onlar konuştu. Ama artık biz konuşuyoruz. Ve bu kez sesimizi hiç kimse bastıramayacak.”

Bu sözler sadece bir yazının değil, bir çağrının da özeti.
Kadınların sesi artık bir yankı değil; adaletin sesi, geleceğin sesi.

@welgmedya.com