Habertürk yazarı Muharrem Sarıkaya'nın köşesine taşıdığı bilgilere göre, 81 il belediye başkanı 2014 yılında göreve geldikleri birinci yıllarında 487 milyon lira harcamış.

Ekonomist Ahmet Kıvanç'ın aktardığı rakamlarda, 2015’te bu rakamın 588 milyon liraya çıktığı, 2016'da 673 milyon lira, 2017'de ise tam 937 milyon lira ile gerçekleştiği belirtiliyor.

Meblağın 2018’de ulaştığı rakam ise 1 milyar 157 milyon lira…

Bunlara bir de “tanıtım” harcamalarının eklendiğinin altını çizen Sarıkaya, rakamın neredeyse ikiye katlandığını söylüyor.

Tanıtım harcamaları da eklendiğinde, 2014 yılında 862 milyon lira ile başlayan harcama tutarı, 2015’te 1 milyar 61 milyon liraya, 2016’da 1 milyar 214 milyon liraya, 2017’de 1 milyar 663 milyon liraya ulaşıyor.

Seçimin yaklaştığı 2018’de ise 2 milyar 110 milyon lirayla bugüne kadar varılan en üst harcama zirvesine ulaşılıyor.

Resmi belgede belediye başkanlarının toplam beş yıllık görev süresinin son çeyreği alınmazsa toplamda harcadıkları miktar ise 6 milyar 910 milyon lira...

Rakam lira üzerinden anlatılınca, belki ölçütünü dövize endekslemiş olanlarımız için anlaşılmayabilir diye yazıyorum, 1 milyar 100 milyon Dolar ya da 1 milyar Euro…

"Belediyelerin toplam bütçe harcamalarındaki artışla da orantılı hareket etmiş" diyen Sarıkaya, şunları kaydediyor:

"Göreve geldikleri 2014 yılında 84 milyar 173 milyon lira toplam harcama yapan belediyeler, ardından gelen yıllar itibarıyla 99 milyar 659 milyon lira, 121 milyar 184 milyon lira, 151 milyar 263 milyon lira harcamış.

Belediyelerin 2018 itibarıyla 183 milyar 658 milyon liraya ulaşan toplam harcama bütçesi içindeki ağırlama gideri oranı, sadece 2016 yılında binde 5’e düşmüş, geri kalan dönemlerde hep binde 6 oranını korumuş.

Burada dikkat edilmesi gereken bir nokta var ki bu belediyelerin genel bütçesinden aldıkları paydan yapılan harcama.

Bunun içinde müteahhide sunulan 'at bakalım çanağa desteği' rakamı yok.

Onlar da eklendiğinde aslında nasıl bir rakama erişildiğini tahmin etmek zor."

Sarıkaya, rakamları ortaya döktükten sonra, "Yiyin efendiler, yiyin; afiyet olsun" ironisi yapıyor.