WELG | Türkiye devrimci mücadelesinin dönüm noktalarından biri olan Kızıldere Katliamı’nın üzerinden tam 53 yıl geçti. 30 Mart 1972’de, emperyalizme, faşizme ve sömürü düzenine karşı başkaldıran Mahir Çayan ve dokuz yoldaşı, Tokat’ın Kızıldere köyünde katledildi. Bugün ülkenin dört bir yanında devrimciler, emekçiler, gençler ve halk güçleri, Kızıldere’de yitirilen yoldaşlarını anıyor; onların bıraktığı mücadele mirasına sahip çıkıyor.

“Biz Buraya Dönmeye Değil, Ölmeye Geldik”

Kızıldere, yalnızca bir baskın, bir kuşatma ya da bir çatışma değil; Türkiye devrimci hareketinin kolektif vicdanında yankılanan, halk için ölümü göze almanın, yoldaşlık ve devrimci sadakatin adıdır. THKP-C ve THKO'lu devrimciler, Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan’ın idamını engellemek amacıyla Ünye’de NATO üssünde görev yapan üç İngiliz teknisyeni kaçırarak, Tokat’ın Kızıldere köyüne götürdüler. Amaçları, emperyalistlere karşı verilmiş idam kararını engellemekti. Bu eylem, kişisel değil, tarihsel bir sorumluluğun sonucuydu. “Biz buraya dönmeye değil, ölmeye geldik” diyen Mahir Çayan’ın sözleri, sadece o günün değil, bugünün de en net devrimci manifestolarından biridir.

Katliamın Ardındaki Devlet Terörü

Kuşatma sırasında devlet güçleri, müzakere yerine imhayı tercih etti. Saatler süren kuşatmada, Mahir Çayan keskin nişancı tarafından vurularak katledildi. Ardından ev, ağır silahlarla tarandı. Hüdai Arıkan, Cihan Alptekin, Nihat Yılmaz, Ertan Saruhan, Ahmet Atasoy, Sinan Kazım Özüdoğru, Sabahattin Kurt, Ömer Ayna ve Saffet Alp de katledildi. Katliamdan yalnızca Ertuğrul Kürkçü sağ kurtuldu.

Kızıldere’de hedef alınan yalnızca 10 devrimci değildi; hedef alınan halkın özgürlük talebiydi, antiemperyalist duruşuydu, sosyalizme olan inancıydı. O gün Kızıldere’de kurşuna dizilen, Türkiye devrimci hareketinin öncülerinin yanı sıra, geleceğe bırakılan umuttu. Ancak bu umut, toprağa düşen tohum gibi yeniden filizlendi.

Kızıldere’nin Mirası: Dayanışma, Fedakârlık ve Devrimci İnanç

Kızıldere’nin mirası, sadece geçmişe ait bir anı değil; bugün de süren sınıf savaşımının, direnişin ve toplumsal adalet arayışının temellerinden biridir. Mahir Çayan ve yoldaşları, emperyalizme karşı mücadelede tereddütsüz bir çizgi belirlediler. Onlar için devrim, uzak bir ütopya değil; uğruna yaşamın feda edileceği kadar gerçek bir sorumluluktu.

Bugün Kızıldere’deki kararlılık, işçi grevlerinde, öğrenci direnişlerinde, kadınların patriyarkaya karşı mücadelesinde, Kürt halkının eşit yurttaşlık talebinde ve gençliğin özgürlük arayışında yaşamaktadır. Onların bıraktığı antiemperyalist ve yurtsever değerler, her dönemde sola yön veren pusula oldu. 68’in devrimci ruhu, 78 kuşağının yolunu aydınlatırken, bugünün mücadeleleri için de tarihsel bir kaynak olmayı sürdürüyor.

Kızıldere, Bugünün Direnişlerinde Yaşıyor

Kızıldere’den bugünlere uzanan yol, sadece anma törenlerinde değil, pratiğin içinde anlam kazanmaktadır. Kapitalizmin yoksulluğu derinleştirdiği, faşizmin baskıyı arttırdığı, emeğin değersizleştirildiği bu dönemde, Mahirler’in bıraktığı mirasa sahip çıkmak, onları yalnızca anmakla değil; onların izinden gitmekle, onların hayalini kurduğu toplumu kurmak için mücadele etmekle mümkündür.

Cumartesi Anneleri’nin kayıplarını aradığı meydanlarda, Soma’dan Ermenek’e uzanan maden işçilerinin mücadelesinde, Boğaziçi direnişinde, Gezi’nin isyanında ve bugün fabrikalarda, sokaklarda, kampüslerde, cezaevlerinde süren direnişlerde Mahirlerin soluğu hissediliyor.

Kızıldere’de yitirilenler, bir devrim hayalini gerçekleştiremediler belki ama geride bıraktıkları bu hayalin halkın yüreğinde kök salmasını sağladılar. Onların bıraktığı o inanç, “devrim bir gün mutlaka gelecek” diyenlerce her gün yeniden yeşeriyor.

@welgmedya.com