Alevilik bir ritüeller toplamıdır.

Cem, ziyaretler, cem içinde gerçekleşen pratikler tümüyle ritüel unsurlardır.

İkrar vererek yola giriş,

Topluma katılmanın o cana yüklediği ödev ve sorumluluklar, kazandırdığı haklar,

Canların rızalığı,

Varolan canların eşitliği,

Eşitliğin 72 Millete bir nazarla bakış gereği dışa taşması,

Müsahiplikle somutlanan dayanışma pratiği,

Eline, beline diline sahip olma düsturuyla gerçekleşen toplumsal etik ya da bir tür iç hukuk,

Bir ve beraber icra edilen Semah, bağlama, lokma ritüelleri...

Pir/dede/talip şeklinde gerçekleşen yolun yürütüm hiyerarşisi...

Ve tüm bunların yani etiğin, hukukun, tarihin, mitolojinin, yol/erkan kurallarının, ritüellerin biçim ve içeriklerinin ifade, saklama, taşıma sözlü metinleri olarak deyişler...

Bu ritüeller toplamı Alevilik dediğimiz erkanı/yolu, yaşam biçimini, öğretiyi, inancı oluşturuyor...

Bu toplamın amacı insanın insanla, insanın doğayla ilişkisini uyumlu/denk/sorunsuz/yaşanır kılmak, bunun için klavuzluk yapmak.

Burda "doğmalara iman yok", burda insanın ilgisini varlık gerekçesini, yaşamın amacını "öte dünyaya çevirmek" sözkonusu değil.

İnsanın varlığı, insanın olgunlaşması, insanın erdemli bir yetkinliğe kavuşması tümüyle bu dünyadaki somut yaşantısını "anlamlı" kılmaya yöneliyor.

Ritüellerin iki boyutu var:

1.Pratik olarak icra edilen yönü

2.Düşünsel, öğretisel yönü

Bu ayrım şunun için önem taşıyor, şehir yaşantısında ritüellerin pratik yönü birlikte icra edilmekten giderek uzak kalıyorsa Alevilik giderek sönümlenecek mi?

İşte burda bizim yardımımıza ritüellerin düşünsel/öğretisel boyutu koşuyor.

Erdemli, arı duru bir yaşam sürmek için kadim düsturları ilke edinmek...

Alevilik bize bir yaşam reçetesi sunma potansiyelini taşıyor.

Öyleyse:

ARA BUL...