|
3 Kasım 2002 gecesini çok iyi hatırlıyorum:
Saat 22.00'ye doğru, sonuç artık belli gibiydi. Parti genel merkezlerini tek tek gezmiştim. AKP dışında hepsi cenaze evi gibiydi. DSP'de, üç gazeteci arkadaşımla birlikte, Ecevit'le görüşmüştük. Seçimi kaybeden Başbakan, makamının yanındaki dar odada yorgun, hatta bitkin görünüyordu. Partisi baraj altında kalmıştı. Sonucu bize iki kelimeyle özetlemişti: "İntihar ettik." Bahçeli'nin çağrısıyla yapılan erken seçimin AKP'ye iktidar yolunu döşediğine inanıyordu. Çaresizce "Anayasayı değiştirecek çoğunluğa ulaşacaklar mı" diye sormuştu.
Akıl almaz bir sistem işlemişti:
AKP, yüzde 34,3 oyla Meclis'teki sandalyelerin yüzde 66'sını almıştı. Tekrar edeceğim: %34 oyla, Meclis'in %66'sına yerleşti.
Merkez siyaset çökmüş, seçime katılan 18 partiden sadece ikisi Meclis'e girmişti.
Yüzde 10'luk baraj ve küçük partilerin inadı yüzünden, verilen oyların yüzde 46,3'ü Meclis'te temsil edilmemişti. Yani seçmenin neredeyse yarısının oyu boşa gitmişti.
Depremin ardından gelen ekonomik krizin pençesindeki seçmen, büyük bir bıkkınlık içinde iktidarı da muhalefeti de topyekün sandığa gömmüş, 14 aylık bir partiye "Gel yönet" demişti.
Bu, Türkiye siyaseti için tarihi bir dönüm noktası oldu.
Geçen 20 yılda her seçimde, kitle desteğini biraz daha artıran Erdoğan, zamanla elde ettiği güçten zehirlendi. Kendisiyle birlikte yola çıkanları birer ikişer temizledi. Yeni yardakçılarıyla birlikte sarayına çekildi. İlk vaatlerine, eski sözlerine, yoksul kitlelere sırtını çevirdi. Zengini daha zengin edecek, o zenginlerin desteğini siyasi ranta çevirecek, itiraz edeni hapsedecek bir tek adam rejimi kurdu.
Şimdi, iktidarının 20. yılında, kendisini iktidara getiren koşullar yeniden oluşmuş durumda: Ekonomik kriz, yolsuzluklar ve yorgun bir iktidar... Siyasal İslamcılar, 20 yıl önce, bir kriz ortamında yoksul kitlelerin kendilerine verdiği şansı kendilerini zengin etmek için kullandı. Merkez siyaset eski hatalarını tekrarlamazsa bu kez onlar, sekiz ay sonra sandığa gömülecekler.
|
