|
Türkiye'nin son 24 saatine bakın, gidişatı anlarsınız:
Baskı arttıkça, direnç de artıyor. İktidar ne yaparsa yapsın, toplumu sindiremiyor. Daha çok polis, daha çok cop, daha çok zulüm, sadece daha büyük ve kitlesel tepkiyi doğuruyor.
Aynı gün içinde, Çağlayan'da Gezi ve Boğaziçi direnişleri yargılanıyor. Gezi'ciler "hükümeti ortadan kaldırma"ya kalkışmakla suçlanıyor. Ortada bu iddiayı haklı kılacak bir örgüt yok, tanık yok, kanıt yok. Sadece Erdoğan'ın Gezi kalkışmasını cezalandırma hırsı ve devrilme paranoyası var. Kavala hala esir, ama bir kişi bile Gezi'nin haklılığından, orada dillendirilen taleplerden, direnişin kazanımlarından geri adım atmıyor. Karar yine erteleniyor.
Aynısı, aynı anda, aynı binada yargılanan Boğaziçi öğrencileri için geçerli... Onlar da üniversitelerine kayyım atayan Saray'a karşı özerklik mücadelesi veriyorlar. Onlar duruşma salonunda, hocaları Rektörlük önünde direniyor. Mahkeme heyeti şaşkın, arbedede panik halinde duruşmayı erteliyor.
Aynı saatlerde, Montrö anlaşmasının tartışmaya açılmaması gerektiği yönünde açıklama yapan 103 emekli amiralin duruşması var. Amiraller, Ukrayna krizinde Türkiye'nin övülmesini sağlayan anlaşmayı savunmakla suçlanıyor. Pişmanlık yok.
Onlar yargılanırken Diyarbakır'da polis, HDP'nin Newroz kutlamasına girişleri engellemeye kalkınca tepki görüyor, kitleyi dağıtmak için biber gazı ve tazyikli suyla müdahale ediyor.
Adana'daki polis şiddetinin hedefinde ise Furkan Vakfı üyeleri var. Emniyet içindeki eli sopalı çeteler, insafsızca saldırıyor; sokak ortasında işkence yapıyor. Dindar çevreler de ayağa kalkıyor.
O kadar çok insan, o kadar çok çevre düşman ilan edildi ki, bu toplumun asıl düşmanının, onları düşman ilan edenler olduğu daha net anlaşıldı. Toplum, sarayın diktiği ve zorla giydirmeye çalıştığı üniformayı giymeyi reddediyor. Sadece son 24 saate bakmak yeterli: Tepki, duruşma salonlarından meydanlara, caddelerden kampüslere yayılıyor ve artık öfkeyi ne polis, ne cop, ne tazyikli su durdurabiliyor.
|
