|
Erdoğan, 20 yıllık iktidarı süresince Avrupa'yı çözdü: Ortak karar alamadıklarını, kendi değerlerini savunmaktan aciz olduklarını, en büyük dertlerinin mülteci akınını önlemek olduğunu anladı.
Batı sermayesinin demokrasiyi, insan haklarını, laikliği değil, sadece çıkarını ve kârını önemsediğini kavradı.
Batı savunma ittifakının, Türkiye'yi Avrupa ailesinin bir parçası gibi değil, kıtanın sınır bekçisi olarak gördüğünü kabullendi.
Batı'nın niyeti "Türkiye'siz Avrupa" ise, Erdoğan'ınki de "Avrupa'sız Türkiye" idi. Burada Batı ile çıkarları çakıştı.
Sonrası kolay oldu:
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Avrupa Parlamentosu gibi Batı kurumları, arasıra yapacakları açıklamalarla Ankara'nın yurttaşlarına uyguladığı zulümden duyduğu kaygıyı dile getirecek, Batı başkentleri ise "Biz işimize bakalım" diyerek işbirliğine devam edeceklerdi.
Son 5 yıl böyle geçti. Erdoğan artık AİHM kararlarını hiçe saymaya başlayınca Batılı büyükelçiler uyarma gereği duydular ve ilk kez, ortak bir açıklama yapmaya cesaret ettiler. Tabii Erdoğan'ın karşı hamlesinin bu kadar sert olacağını hesaplamadan...
Erdoğan onları, onların kendisini tanıdığından daha iyi tanıdığı için hiç düşünmeden el yükseltti. "Kovalım hepsini gitsin" dedi. Çünkü kendisi pazarlığı ne kadar üst perdeden açarsa, bu müzakere diline alışkın olmayan Avrupalıları o kadar şaşırtıp panikleteceğini biliyordu.
Tam tahmin ettiği gibi oldu. Ankara'da yıllardır yatırım yaptıkları ekonomik, siyasi, askeri çıkarlarının zedelenebileceğini anlayan ABD ve Hollanda hükümetleri, geri adım atmaya karar verdi. Taviz vermiş görünmemek için Viyana Sözleşmesi'ne sığındılar: "Yurttaşlarınızı hukuksuz olarak ömür boyu içerde tutabilirsiniz. Bunlar sizin iç işiniz" diyerek Erdoğan'a tam bir yaşam öpücüğü verdiler. Bu sayede Erdoğan, en sıkıştığı anda "Batı'yı dize getiren lider" kostümünü giydi ve Osman Kavala gibi hapsettiği onbinleri istediğince içerde tutma hakkı edindi. Batı hükümetlerine söylememiz gereken tek şey var:
Gölge etmeyin, başka ihsan istemez.
|
