|
Korona salgını, dünyaya ölümü hatırlattı. Her gün, Azrail'in icraat karnesini dinleye dinleye ecel korkusu bastı insanlığı... Karantinalar, eve kapanmalar, maskeli suratlar ondan...
İnsanlar, ölümden sakınmak için en yakınlarıyla bile el sıkışmaya korkarken, İstanbul'da bir gecekonduda tek başına bir müzisyen, ölmeye yattı. Hem de henüz 40 yaşındayken... Hem de milyonlara seslenen bir müzik grubunda çalarken... Hem de henüz 5 yıllık evliyken ve elbette herkes gibi yaşamayı severken...
Peki neden?
Neden İbrahim Gökçek, hem de aç kalıp vücuduna büyük acılar çektirerek, sonu ölüm ya da sakatlık olan bir eyleme girişti?
Çoğumuza artık bir ütopya gibi görünen özgürlük için...
Grubu Yorum'la yasaksız konser verebilmek için...
Kültür merkezlerine yapılan baskınlara dur diyebilmek, tutuklanan arkadaşlarını özgürlüğe kavuşturabilmek için...
"Daha uzun yaşama" reçetelerinin çok sattığı bir dünyada,"daha uzun" değil, "daha anlamlı" yaşamak gerektiğini öğretti bize İbrahim... Hayatı savunabilmek için bazen ölümü göze almak gerektiğini anlattı.
Yatağında günden güne eriyen vücuduyla, hantallaşmış toplumu sarsmayı başardı. Kısık sesiyle, sağırlaşmış kamuoyunun duymasını sağladı. Ulusal ve uluslararası bir duyarlılık yarattı. "İbrahim ölmesin", "Grup Yorum yine özgürce şarkılarını söyleyebilsin" diyenleri, "Bırakın ölsün" diyen vicdansızlığa, "değer mi" diyen vurdumduymazlığa karşı bir araya geçirmeyi başardı.
Bu ruh, bizim 1968'den tanıdığımız cesaretin ruhu... Elinde pankart, dilinde şiirle Amerikan donanmasının üzerine yürüyenlerin, kısa vadede yenileceğini bile bile direnişe geçenlerin ruhu... Bugün ölüm yıldönümlerinde saygıyla andığımız Deniz Gezmiş'in, Hüseyin İnan'ın, Yusuf Aslan'ın ruhu...
Bir an, bir ideal uğruna, her şeyden, hatta hayatınızdan
vazgeçmeye hazır olup olmadığınızı sorun kendinize... Ve bilin ki, kazandığımız bir avuç hak, elimizde kalan bir avuç özgürlük, onun için her riski göze alanlar sayesindedir. Ve o bir avuç hakkı korumak, o bir avuç özgürlüğü savunmak da, cesaret ve fedakârlık gerektirir. Bu cesareti kuşaktan kuşağa taşıyanlara selam olsun.
Can Dündar
|
