Sevgili dostlar,

İlerde Türkiye'nin son 20 yıllık tarihini yazacak olanlar, 2013 yılı üzerinde özellikle duracaklardır. Çünkü 2013, Erdoğan'ın 20 yılda bitmesi beklenen iktidarının kırılma yılıdır.
      Son 20 yılın kur seyrine bakınca 2013'ün önemi daha iyi anlaşılıyor. O yıla kadar nispeten istikrarlı bir seyir izleyen ve 2 liranın altında seyreden dolar, o yıldan itibaren 2 lira çizgisini aşıyor ve yıldan yıla artarak 8 yılda 5'e katlanıyor.
      Erdoğan, bu tabloya bakıp dış güçlerin ve Soros'ta simgelenen uluslararası sermayenin Gezi'de kendisini devirmeye çalıştığına inanıyor. Bu güçlerin simgesi olarak da Osman Kavala'yı gördüğü için, aklınca Kavala'yı hapiste tutarak o güçleri cezalandırıyor.
      Gezi'nin Erdoğan için dönüm noktası olduğu doğru... Anlamadığı şu ki; bu sonu kendisi hazırladı. Gezi'deki tepkiyi anlamaya çalışmak yerine, polis kurşunuyla bastırmaya kalkışarak, peşinden korkuyla bir baskı rejimi kurarak, hem ülkeyi, hem ekonomiyi istikrarsızlaştırdı.
Yani Gezi sebep değildi, sonuçtu.
      Şimdi 8 yıl sonra hala Gezi'yle savaşıyor Erdoğan...  Kavala üzerinden sadece isyan eden milyonları değil, destek verdiğini düşündüğü Batı dünyasını da cezalandırmaya çalışıyor. Ancak bunda ısrar ettikçe batıyor; diplomatik ayak oyunları da ancak günden güne azalan kendi kitlesini bir süre daha oyalamaya yarıyor.           Batılı büyükelçilerle girdiği son savaşın sonucunu şöyle açıkladı: "Ben taarruzdayım, ama Avrupa Konseyi'ni dinler, üzerime düşeni yaparım."
      Avrupa Konseyi, "üzerine düşeni" yıllardır söylüyor:
      "Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına uyacaksın."
      Bunu bildiği halde tükenmeyen inadı ve intikam hırsı yüzünden hem suçsuz Kavala'yı 4 yıl hapiste tuttu, hem Türkiye'nin Batı'yla ilişkisini dinamitledi. Şimdi "Gereği neyse yaparız" çizgisine gelmesi, Dışişleri'nin Batılı büyükelçilerle yaptığı pazarlığın sonucu mu? Yani "Siz bizi geri adım atmış duruma sokmayın, biz Kavala'ya bir çıkış formülü bulalım" pazarlığı mı? Öyleyse size de şu meşhur Ağa'yla marabasının yolda bir at pisliği görüp başlayan pazarlık hikâyesini hatırlatmıyor mu?
 

Can Dündar