Sevgili dostlar,

 Bazı insanların otoritenin gücü karşısında, savunduğu ilkelerini, vicdani değerlerini terk edip itaat sergilemelerine dair çok sayıda psikolojik deney var. Sinan Oğan bunlara yeni bir örnek sundu. Büyük çekişmelerin ortasında yalpalayanların, kararlı bir ideolojik tavrı, ilkeli bir siyasi duruşu olmayanların, son kertede her tavize açık olduklarını, haklıdan değil, güçlüden yana tavır koyduklarını bir kez daha ispatladı.
    Basın toplantısında belki on kez Atatürk'ün adını anıp, ATA ittifakını Erdoğan & Hizbullah koalisyonuna yamadı. Karşılığında ne kopardığını henüz bilmiyoruz; taraftarlarının ne kadarını ikna edebileceğini de... Bildiğimiz, bu tür durumlarda iktidarın mıknatıs kuvvetinin devreye girmesi ve ilkesizleri kendi yanına çekebilmesi...
    14 Mayıs'ta kararsız seçmenin önemli bölümünün de bu kuvvetin etkisiyle oy verdiğini düşünüyorum. Bir kısmı maddi bir kazanç umuduyla, bir kısmı elindekini kaybetme korkusuyla son anda iktidara kenetlendi. Erdoğan, kendisini destekleyecekleri kamu kaynaklarını kullanarak ödüllendirme, kendisine karşı çıkacakları ise polis gücüyle cezalandırma kudretine sahip... Bu durum, menfaat kokusu alanları da, hışmından korkanları da kendisine yönlendiriyor.
     Muhalefetin, ne oy verenlere menfaat dağıtma imkânı var, ne de oy vermeyenleri cezalandırma niyeti... Bu durumda geriye bir tek yol kalıyor: İktidarı devralabilecek kadar güçlü olduğunu ve mevcut iktidardan daha adil yöneteceğini göstermek... Muhalefeti bir çekim merkezi haline getirecek yol bu...
     Kimse moralini bozmasın: Sinan Oğan, büyük kayıp değil. Eline geçirdiği ilk pazarlık fırsatında iktidara yamanan biriyle girişilecek kirli bir pazarlık, belki Millet İttifakı'na birkaç yüzbin oy getirir, ancak büyük bir güvensizlikle lekelerdi. O yüzden, ATA adayının, ittifakını lağvedip kendisini Meclis'te yumruklayanların, "siyaseti at pazarına çevirdiğini" söyleyenlerin yanına gitmesi, isabet oldu.
     Millet İttifakı, son bir haftada bütün enerjisini, "yönetebilirler mi" kararsızlığı içinde bekleyenlere, umut görmediği için sandığa gitmeyenlere ya da çaresizlikten iktidara oy verenlere dikmelidir.

Can Dündar