Sevgili dostlar,

   2007'deki Cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesi meydanlar, hep aynı sloganla çınlıyordu: "Türkiye, İran olmayacak!"

    Hükümette AKP vardı, ama iktidar henüz bütün kurumlarıyla Başbakan Erdoğan'ın eline geçmemişti. Laik kitleler, cumhurbaşkanlığı da kaybedilirse laikliğin hepten tehlikeye gireceğinden Türkiye'nin de İran'daki gibi bir İslam cumhuriyetine dönüşeceğinden endişeleniyordu. İran, dine dayalı yasakların baskıyla uygulandığı bir komşuydu.  İslam devriminden beri rejim muhalifleri akın akın Türkiye'ye kaçtığı için gelişmeler yakından biliniyordu.

    15 yıl sonra şimdilerde farklı bir açıdan, yine Türkiye'nin İran olabilme ihtimalini tartışıyoruz. Saçı göründüğü gerekçesiyle gözaltına alınan Mahsa Amini'nin ahlak polisi elindeyken ölmesiyle başlayan isyan ateşi, Türkiye'de siyasi İslam'ın tehdidi altında yaşayanlar tarafından dikkatle izleniyor. İki ülkenin hükümetleri arasında asırlara dayanan bir husumet olmasına rağmen, rejim sözkonusu olduğunda, iki ülkenin radikalleri aynı hedefte birleşiyor: Kadına örtünme baskısı...

    Nüfusun yarısını sosyal hayattan dışlayan bu baskı, Türkiye'nin asırlık laik cumhuriyet deneyimi sayesinde geri püskürtülmüştü. Ancak özellikle son dönemde laik kurumların altının oyulması, imam yetiştiren okulların çoğaltılıp fanatik dinci bir nesil yetiştirilmesi ve dini ülke çapında örgütleyen Diyanet İşleri Başkanlığı'na büyük yatırım yapılması sayesinde İslamcı bağnazlık mevzi kazandı, laiklik tehdit altına girdi. Evde, işte, sokakta şiddete uğrayan kadınların, muhafazakâr zulme direnmesine imkân sağlayan İstanbul Sözleşmesi'nin rafa kaldırılması, AKP iktidarının kadınlara karşı en büyük zaferi oldu. Bu baskıya canı pahasına direnen kadın hareketi hala çok güçlü; ancak baskı ortamı her geçen gün biraz daha büyüyor.

    O açıdan İranlı kadınların ve onlara destek veren erkeklerin mücadelesini, laik Türkiye toplumu çok iyi anlıyor ve destekliyor. Eskimeyen bir slogan yeniden gündemde bugünlerde:

     "Türkiye, İran olmayacak."