Cahil toplumun ferasetine kapılar açanlar şunu unutmasın: Bu ülkeyi 23 yıldır yönetiyorsunuz ve cehaletin karanlığa yolculuk olduğunu hâlâ fark edemediniz, ya da fark etmek istemiyorsunuz.

Eğitimin amacının bilgi olmadığını savunanlara sormak gerekir: Eğer bilgi bu kadar değersizse, o hâlde neden kendi çocuklarınızı Amerika’ya veya Avrupa ülkelerine eğitime gönderiyorsunuz? Ülkede eğitimi tanrı korkusu ve kuldan utanma duygusuyla açıklıyorsunuz; o hâlde çocuklarınızı Arap ülkelerine gönderin, sizce eğitim buysa orada tamamlanmış olur.

Zaim Üniversitesi Rektör Yardımcısı Prof. Dr. Bülent Arı’nın unvanına bakar mısınız? Cehalete övgüler dizip “Bu ülkede cahil halkın anlayışına, sezgilerine güveniyorum; okuma yazma oranı yükseldikçe bana afakanlar basıyor, çıldırır gibi oluyorum” diyebiliyor. Bu ilkel sözler belli ki birilerinin hoşuna gitmiş olacak ki, kendisi terfi ettirilerek Yükseköğretim Kurulu (YÖK) Denetleme Kurulu’na atandı ve hâlâ orada görev yapıyor. Eğitimi, bilimi, sanatı ve teknolojiyi yok sayan ülkelerin geleceğinin olamayacağı gerçeği ise apaçıktır.

Bir zamanlar “Eğitimin amacı bilgi değil” diyenlere de sormak gerekir: Eğitim size hiçbir şey katmadıysa neden okudunuz? Tanrı korkusuyla eğitimin ne alakası olabilir? Bunu dahi idrak edemeyecek bir anlayışla karşı karşıyayız. Şunu açıkça ifade etmeme izin verin: Tanrı korku merkezi değil, sevgi merkezidir.

Utanma duygusu asil bir duygudur. Her insan yaşamında; yuvasına, insanlığa, doğadaki börtü böceğe ve tüm canlılara karşı yaptığı hatalardan dolayı mahcup hisseder, utanır. Çevresinden utanır, toplumdan dışlanacağı endişesiyle acı çeker, kendi içine gömülür. Utanmanın eğitimle ne alakası var? Onurlu her insan utanma duygusunu taşır ve taşımalıdır. Eski Milli Savunma Bakanı Hulusi Akar’ın bu ifadelere benzer çıkışları ise insanın gerçekten tüylerini diken diken ediyor.

Dünya bilgi çağını yaşıyor. Uygar ve gelişmiş tüm ülkeler bilgili toplum yaratmak için yarışıyor; çünkü bilgi güçtür, zenginliktir, refahtır. Bilim, bilgi ve teknoloji geliştikçe ekonomi de güçlenir; huzurlu ve refah içinde yaşayan bir toplumun gururu ortaya çıkar.

Yazımı çok kıymetli bir sözle bitirmek isterim:
“Sanatı, bilimi, yazarı, çizeri, ressamı ve teknolojisi gelişmemiş toplumların hayat damarları kopmuş demektir.”

Erdem Günalp