Geçmişten günümüze ok denilince akla ölüm, zulüm, yok ediliş; ayrıştırarak, parçalara bölerek, birbirine düşürerek, tezgâhlar kurarak, zamanla yumuşakça ama bitirme amacıyla kullanılan — eski deyimle savaş aracı-gereci, yeni deyimle siyasal taktik — gelir.

Çok eskilere gitmeye gerek yok. Ortalama 30 yıllık geçmişimizden bugüne geldiğimizde, elinde gücü bulunduran erk — adı ne olursa olsun, siyasal veya inançsal yapılanması ne olursa olsun — hep "kazan-kazan" politikası taktiği için çabalar durur.

Bu çabalama zaman içinde dönüşümler sağlasa da nihayetinde ve her zaman gücü elinde bulunduran mekanizma ve gizli-aleni taraftarları, örgütlenmeleri her zaman onu yönlendirmiş, karşısındakilerin birlik oluşturmalarına hiç fırsat vermemiştir.

Zaman zaman birliktelikler var gibi görünse de ve toplumsal dayanışmalar sağlanarak bu gücü elinde bulunduran erklere karşı birlik gibi olsa da her zaman olduğu gibi bilinçli olmayan veya kullanılabilir maşa konumunda olan ya da güçlünün hegemonyasını kabullenmiş olup karşı duruş sergiliyor gibi tavır takınan çıkarcı, tutarsız, bir o kadar da yoz güruh her zaman kullanıma müsait malzeme gibi bir köşede bekletilenler vardır.

İşte egemenler:
Çıkarlarına ters düşen güçleri yok etmek için bu kanattan devreye girerek, inançlı insanların samimi inanışları olmasına rağmen (aykırı olanlar) dürtülerinde her zaman, sözüm ona demokrasi ve Batı edebiyatı ile inancı yobazlıkla aynı kefeye koyarak güç merkezinin birbirlerine ters düşen ama aynı yağmurda ıslanan kesimlere yönelik taktiksel ve sözde demokrasi havariliğiyle — illegal gibi olmasın diye — tiyatral senaryolar, alkışlar eşliğinde yapılan tavrı destekleyip; gerçek, laik, demokratik yaşam anlayışına uygun inançlı toplumun da yaşama hakkına yapılan gaspı el birliğiyle ortadan kaldırma girişimi ve varlıklarına, yaşamlarına, inanışlarına çökme eylemini seyredip yapılanlara “oh” çekmek suretiyle geleceğin karanlık günlerini görmezden gelmektedirler.

Bu vesileyle atılan zehirli okun ne zaman kime ya da kimlere döneceğinin muhasebesi yapılmadan alkış tutarak bayram yapmak, diğerlerinin de aynı sonu göreceği, planların mutlaka kendilerine döneceği gerçeğini akıllarının ucundan bile geçirmemeleri, demokrat değil çıkarcı olduklarının dışa vurulmuş hâlidir.

Sözüm ona demokrat geçinen, eşitlikçi ve aydın geçinen ama düzenin fedailiğinden başka bir işe yaramayan sistemci anlayış; işin, yani okun kendilerine dönmesi durumunda kimselerin yanlarında olmadığını, kalmadığını, olmayacağını; kendilerinin “oh” çekmelerinin bir başka maşa kesimlerce dönüşümün kendilerine de olacağı hesabını akla getirmeden olup biteni, düzenin havariliğinin devamına malzeme olduklarını ve olacaklarını unuturlar.

Tarihte, Alman faşizminin usta diktatörü Adolf Hitler’in taktiğinin her dönemde geçerli olduğunu gösterir örnek vardır. Nasıl mı? Önce gariban, yoksul kesim egale edilir, köleleştirilir. Patronlardan ve demokratlardan, inançlı gruplardan ses çıkmaz. Daha sonra diğer gruplar sırayla elenir, elekten geçirilip köleleştirilir ve diktatörlüğün malzemesi konumunda tempo tutanı, alkışlayanı olurlar. Sonunda sıra kendilerine geldiğinde, etraflarında kimselerin olmadığını görürler. Ama iş işten geçmiş, diktatörlük oturmuş, herkesim köleleşmiştir.
Yani ok yaydan çıkmış, hedefe doğru gitmektedir.

İşte günümüz gerçekliği de bu değil mi? Yerel idareler, inanç grupları ve demokratlar — hepsi — diğer gruba karşı “Bana dokunmayan yılan” anlayışıyla, alkış tutarak, tempo tutarak destekleyerek, sıranın kendilerine yani zehirli okun kendilerine çevrildiğinde artık okun yaydan çıkmış olduğunu, geri dönüşün olmayacağını bilmezler bile...

Senin bir planın var: kendi rantabl çıkarın (siyasi düşüncen, inancın, dilin, kimliğin)... Ama egemen gücün ise binbir planı, destekçisi, yalakası, yağcısı, çıkarcısı var. Bunu asla unutma!
Ve bu planlara alet olan inançlılar, demokratlar, ırklar, diller, toplumlar var…

Kemal Atalar