Ülkemiz ne yazık ki tarihinin en karanlık dönemlerinden birini yaşıyor.

Bu karanlıktan çıkmak ülkemizi güzel bir geleceğe taşımak için Türkiye halklarına düsen görev nedir?

Dünya ve ülkemiz tarihine baktığımız zaman, Spartaküs’ten Bedrettin’e; Hasan Sabbah’tan Munzer’e kadar tüm ayaklanmaların tarihi, ezilenlerin örgütlü mücadelesinden geçtiğini görmekteyiz.

Her dönem olduğu gibi kapitalizmin geliştiği koşullarda da yeni dönemin özelliklerini kavrama, yöntem ve araç geliştirme kapasitesi başarı için asgari koşuldur.

Dediğim gibi tarihinin en karanlık dönemlerinden birini yaşayan ülkemizi aydınlık bir geleceğe taşımak için tek çözüm yolu halk örgütlülüğü ve ezilenlerin ortak mücadelesidir.

Ülkemizde kısa sayılamayacak bir süredir cılız sayılabilecek sokak mücadelesi dışında bir sessizlik süregelmektedir. Bu ülkemizde süregelen, Milliyetçi ırkçı siyasal İslamcı hareketlerin iktidarı sürekli sürdürebilecekleri konusunda cesaretlendirmektedir.

Ülkemiz üzerine karabasan gibi çöken mafya, tarikat ve sermaye üçlüsü bir bütündür. Sermaye düzeninin ihtiyaçları zaman zaman çetelerin öne çıkmasını gerektirirken, bazı dönemlerde ise tarikatlar daha fazla yer kaplamakta; roller değişse de düzenin varlığının korunması işlevi değişmemektedir. Kamusal işleyişin her hücresine kadar çöreklenmiş bu yapılardan reformlar aracılığı ile kurtulmak mümkün değildir. Bahsedilen üçlüye karşı mücadelede Türkiye halklarının hak arama mücadelesini her alanda geliştirip bunu ülkenin her sokağına yaymaktan geçer.

Derinleşen yoksulluk kapitalist sömürü düzeni milyonlarca emekçiyi açlık tehlikesiyle baş başa bırakmaktadır.

AKP siyasette algı yönetimini doğru gerçekleştirdiği için Türk toplumu algıyı kabullendi ve bunu, bugüne kadar gerçekçi kabul etti. Bu yüzden tek sorumlunun AKP olmadığını kabul etmek gerekir. Biraz da bu sorumluluğu halkın kendisi, üzerine almalıdır! Türk halkları bu sorumluluktan kaçamaz!

AKP iktidarı gerici tarikatlar eliyle toplumu boğmakta, düzenin işleyişinin yarattığı tepkileri henüz siyasallaşmadan soğurmaktadır. Örgütlenme ihtiyacı yurttaşların kendi kaderlerini ellerine almalarının bir yolu olarak değerliyken, tarikat örgütlenmeleri esareti pekiştiren prangalar olarak işlev görmektedir. Bun karşı İnanç konunusunda en belirgin mücadele veren alevi topluda gerek Türkiye’de gerekse Avrupa’da dört duvar arasına çekilerek pasifize edilmiş görülmektedir.

Bundan çıkışın tek yolu ise sol değerlere sahip demokrat halk kesimlerinin bu gidişata karşı güç birliği yaparak ortak mücadelesinden geçmektedir.

Bu aynı zamanda gelecek nesillere olan borcumuzdur.

Mehmet Ali Demir