"Evlatlarının bir mezarı olsun diye yıllardın mücadele eden devletin işkencede katledip bir yerlere gömdüğü insanları, Berfo ananın sesi halen kulağımda siz o çığlığı duydunuz ‘mu?

İktidarın uzaktan kumandalı cici propaganda bültenlerisiniz, ağlayın diyorlar, ağlıyorsunuz, oynayın diyorlar, oynuyorsunuz, paralı Prangalarınız var ayaklarınızda İradelerinizi ipotek etmişiniz, Düğün evi tefçileri, gibisiniz ölü evi yasacıları gibi aklınızı ve iradenizi satınmışsınız.

Elbette ülkemde ölen her can benim canımdır kaybolanda yitip giden her insana yanar yüreğim, bu insan olmamın gereğidir, adına rengine kimliğine bakmam hiç birine kör sağır olamam; sizse iktidarın borazanısınız insanlıktan haberiniz yok güçlüden ve paradan yana oldunuz hep kaygınız o anaların evlatları değil  konser ve dizilerden kazanacağınız paralar oldu.

İnsanın duygu ve düşüncelerini, kendisinden bağımsız olarak gördüğü nesnel dünyayı kafasında yorumlaması, sorgulaması ve duyguları ile bağdaştırması ve somutlaştırması olarak sanat baskıya başkaldırıdan doğar.

Nihayetinde bir meydan okumadır sanat ve meydan okuyanlar, başkaldıranlar içindir; insan(lık)ı ayakta tutabilecek en büyük direnç noktasıdır.

Kolay mı? Ha düzenin soytarısı yerine halkın sanatçısı olmak düzenin soytarısına her kapı açılırken halkın sanatçısını zindanlar bedeler bekler bunlar yetkin bir sanatsal görüye ulaşmış kişilerdir. Bu da ancak felsefenin sağlayacağı bakış açısıyla olur. Her sanatçı kendi koşulları içinde ya filozoftur yada soytarı.

Haklıdan yana değil güçlüden yana olanlar; korkak ve dönek olurlar, güç dengesi değiştikçe fırıldak olurlar diyordu uğur mumcu.

Kafanızı yastığa koyduğunuz zaman “Berfo ananın çığlığı yırtacak kulak zarlarınızı” gezide, gazide, roboskide, somadaki 300 ‘lerin benim oğlu yüzme bilmiyor diyen ananın, çorluda tren kazasında can verenlerin annelerinin ve çocuklarının sesi.

Çünkü siz orda yoktunuz duymadınız görmediniz.