Mal, mülk, egolar, kariyer, koltuk, ahbap-çavuş ilişkileri, hırslar, benlik telaşı ve kişiler gelir geçer.
“Sen insanlıktan bir haber ver,” diyesim geldi.
Bir canlıya eş, eşit olabiliyor musun?
Yoksa bir sinek misali elinin tersiyle tiksinti içinde mi itiyorsun?
Oysa o beğenmediğin sinek dahi bir candır.
Ona yaşam hakkı tanıyor musun?
Biz insanlar, konuşma yetimiz var diye bizden görmediklerimizi elimizin tersiyle itiyoruz.
Bir parça toprağım var, diğerinin hiç olmasın derdi, telaşı içine düşüyoruz.
Oysa biz bu cihanda ne kadar yer kaplıyoruz, hiç düşündük mü?

Gözlemlediğim kadarıyla insan ilişkilerine baktığım zaman özellikle beni üzen; kendine devrimci, sosyalist, Alevi diyen, insan olma yolunda ilerlediğini söyleyenlerin dahi maddi durumlarına göre dostluklar, canlar edindiklerini görüyorum. Konformist düşüncenin her alanda yaygınlaştığının farkı içindeyim.
Oysa bir sineğin candan (canlı ve cansız varlıklardan) daha az veya eşit yer kaplamadığımızı gördüğümüz vakit, işte o vakit bence tüm cümle canla eşitleşir, rahat ederiz.

Beni üzen diğer konulardan birisi de:
Her birimiz ister İslam içi, ister İslam dışı düşünelim, Alevilik nedir konusunda bir fikir sahibiyiz. Öyle değil mi?
Hatta o kadar fikir sahibiyiz ki neredeyse boğaz boğaza gelip, “Benim Alevilik hakkındaki bilgim senin Aleviliğini döver,” derdi içindeyiz.
Peki hiç kendimize sorduk mu?
Bu kadar bilgi, birikimle doluyuz madem, ne kadar Aleviliği yaşıyoruz?

– Kadın erkek eşittir diyoruz, ama bir sineğin dahi yaşam hakkını savunmuyorsak ne kadar eşitiz?

– Kadın erkek eşittir diyor, buna dair seminerler veriyor, kitaplar yazıyor, gruplar açıyoruz. Ancak dışarıda eşitliği savunan bizler, içeride kadınımızın (eşitimizin) kaburga kemiklerini kırıyoruz.

– Kadın erkek eşittir diyoruz. Örtülü olmayan perde hesabını soracak kadar eşitliği savunuyoruz.

– “72 millete bir nazarda bakarız,” diyoruz. Ama “Ben dilimi özgürce konuşmak istiyorum,” diyen yani başımızdaki milleti kendimizle eşitlemekten uzağız.
Birbirimize dahi tahammül edemiyorsak “72 millete bir nazarda bakıyoruz,” demenin samimiyetsizliğini görüyoruz.

– Varlıkların birliğini savunuyoruz. Ama örtüsüz başlarımızı bir diğerinden daha üstün sayıyoruz.
Ya o beğenmediğin örtülü başın zihni senden daha açıksa? Hiç düşündün mü bunu?

– Kendimizi aydın, ilerici görüyoruz. Ancak cemde dedenin gerisinde anayı görüyoruz!

– Birimiz İslam içi Ali'ye methiyeler düzerken, bir diğerimiz Ali'nin başına kainatı geçirmiş, 21. yüzyıla uyarlama derdi telaşı içine düşmüşüz.

Oysa Alevilik neydi?
“Bir yaşam şeklidir,” diyenlerinizi duyuyorum.
Öyleyse ne kadar doğayla uyum içinde ve bütünleşmiş görüyoruz kendimizi?
Sahi bir ağacın dalına incitmeden dokundun mu?
Bir karıncanın yaşam alanını korudun mu?
Onu da geçtim, “Ben de Aleviyim,” diyen bir milletin diline sahip çıkıp kendinle eşitledin mi?

Yok, yok, yok.
Öyleyse nerede varız?

Aşk ile…