Her gün bir yerlerde bir kadın katlediliyor ve biz yalnızca tabutunu taşımaktan öteye gidemiyoruz. En sağlam adımlarımızı "ilerici, aydın, feminist, sosyalist, devrimci, yurtsever" kimliklerimizle atarken, bu adımlar yalnızca tabut taşımak için oluyor. Peki gerçekten soruyorum, tabut taşımaktan, birkaç slogan atmaktan, vicdanımızı rahatlatmaktan ve sosyal medyada paylaşımlar yapmaktan başka ne yapıyoruz?

Kadın cinayetlerinin politik olduğunu her fırsatta dile getiriyoruz, ancak diğer taraftan kendi içimizde dahi birbirimize yetemiyoruz. Yetemediğimiz gibi, egolarımıza söz geçiremiyor; kendi çıkarlarımız, kariyerlerimiz, koltuk ve mevki saplantılarımız uğruna birbirimize parmak sallıyoruz. Örgütsüz gördüğümüz insanları örgütledikten sonra, tasfiyeye gidiyor, yalnızlaştırıyor ve itibarsızlaştırma yoluyla onları uzaklaştırıyoruz. Bu da yetmiyor, psikolojik şiddet uygulamaya devam ediyor, dedikodular yayıyor, kin ve nefret kusuyoruz. Tüm bir yaşamı alt üst ediyoruz.

Raporlu Hasta Sayısında Ciddi Artış

Eğitim şart dediğimiz kurumlardaysa, başöğretmen edasıyla kendimize benzemeyenlerin aklıyla alay ediyoruz. Örtüsüz başlarımızı zihni açık sayarken, örtülü başlarımızı ahlak bekçiliğiyle damgalıyoruz. Gittikçe erkek zihniyetinin kimliğine bürünüyor ve erkleşiyoruz. Birbirimize salladığımız parmaklarla daha ölmeden birbirimizi öldürüyor, tabuta koyduktan sonra bu parmaklar başka bir yerde zafer işaretine dönüşüyor.

Gerçekten ne çok şey başarmışız! Başarılarımızın yanına psikolojik baskıyı, dedikodu kültürünü, tasfiyeyi, yalnızlaştırmayı ve silikleştirmeyi ekliyoruz. Kadın bilincini bu yolla "hızlı" adımlarla aşılamaya devam ediyoruz.

Apolitik Zihniyetin Yarattığı Çıkmaz

Yetmedi mi? Daha ne olsun! Devamını da yazarız, "apolitik, apolitik"... Ancak tabutta kaldığımız ve "yeter" dediğimiz bu noktada, artık bir son veriyoruz.

Nurcan Baybars (Nurê)
8 Ekim 2024