Bir öğretmen arkadaşımın anneler günümü kutlamayın bunu samimi bulmuyorum, bu bir günle geçiştirilemez diye yazmış. Onun altına şunları yazdım.

Sevgili Öğretmenim

Lisede psikoloji öğretmenimiz söylediğinden beri hep düşünürüm annelik duygusu toplumsal mı  yoksa biyolojik mi diye.

Psikoloji öğretmenimiz demişti ki, kadınlarda erkeklerde olmayan bir organ var, böbrek gibi, dalak gibi, küçük bir organ, bir beze var; o, beze salgıladığı bir egzimle kadınlara annelik - anne olma duygusu veriyor demişti.

Bundan mı toplumsal olarak gelişmiş sosyal bir duygu mu bilmiyorum ama biz erkeklerde olmayan bir hassasiyetin annemde ya da annelerde olduğunu yaşadım gördüm; hissediyorum.

Onlara bir gün vermeyi, bunu o bir güne hapsetmeyi düşünmem ama bir annelik duygusu var bunu kabul etmek gerek.

Gençliğimde harvurup harman savurdum, bunu tam olarak anlayamadım, anlasam da gereğini yapamadım. Bir gün gelip annemin yaşlanıp öleceğini bile o günlerde akıl edemedim, düşünemedim şimdi düşünsem de kafamı dizimi dövsemde fayda etmiyor. İş işten geçti.

Hamdullah Çelebinin savunmasını hazırlarken bir sözü dikkatimi çekti, “Kadı efendi hazretleri bizde şekilcilik yoktur biz salatı daimdeyiz, bizim her hareketimiz, oturuşumuz, duruşumuz, konuşuşumuz  salât etmektir” diyordu. Ben şekilciliği gösterişi sevmem ama içimde yapamadıklarımın büyük bir üzüntüsü var; onu hep düşünüp yokluğunu hissediyorum. Yaptığım güzel bir şeyi, yazdığım bir yazımı gösterip, aferin oğlum sana  yakışmış diye gözleriyle söyleyecek birinin olmamasının kocam boşluğunu içimde taşıyorum. Bu günleri yaşamaktansa keşke ölmüş olsaydım diye düşünüyorum ama ... . Ebemin Kerbelayı anlatırken söylediği o sözler aklıma geliyor; “nola bu günleri görmeseyidim keşke bu dünyaya gelmeseyidim”.

Sabah sabah beni bu düşüncelere garg edip üzdün be hocam.

Aşk ile

Nazım’ın şöyle bir şiiri vardı, onu ezberimde kaldığı kadarıyla yazarak sözlerimi bitirmek istiyorum

AĞLAMAK

Ağlamak ayıpsız aşikara yağmur misali

Neylersin alışkanlık

İçin kan ağlarken yüzün güler

Dikili taşlar gibi dinelirsin yine

Yavrum erişmek ne müşkülmüş meğer

Analar gibi ağlamanın yiğitliğine