Eve en yakın yerde durmak istiyorum. Yaklaşmanın tehlikeli olduğu sınırı da geçiyorum çoğu zaman.

Eve bakıyorum…

 Enkaz diyorlar karşımda duran karmakarışık yapıya. Benim evim! Ara sıra kalkıyorum çöküp kaldığım dizlerimin üstünden. Aklımda yapacak işler var, yapmam gerekenler var. Yaşam budur çoğu zaman, yaptıklarının, yapıyor olduklarının ve yapacaklarının toplamı. Beni yerimden kaldıran da bu. Ama bulamıyorum o işin adını bir türlü. Çok zorluyorum hafızamı, bildiklerimi yokluyorum, olmuyor.

 Her defasında ne için ortalıkta dolandığımı, ne aradığımı, amacımı bulamadan gelip geri çöküyorum eve en yakın yere. Neden bulamıyorum? Çünkü hiçbir şey eskisi gibi değil!

 Üzerimdeki hiçbir şey de bana ait değil zaten. Kimbilir kimin montuydu bu giydiğim? Bu çoraplara, kilota eli değen tekstil işçisi nasıl biriydi peki? Bilmiyorum!

Eve bakıyorum…

“O gün”e kadar yaşamımızın mekanıydı, her şeyin tanığıydı ev.

Sonra…

Sonranın başlangıcında olay yeri oldu adı. “Olay” şu; eşim, kızlarım, annem bu evin altında kaldı. Ben aynı “olay”da dışarıda, işte şu karşıda çardakta sigaramı içiyordum. Önümde masa, üstünde küllük, sandalyedeyim, çardağın üstünde kocaman sokak lambasının ışığı… Görememeniz normal, lambanın olduğu direk karşı bahçeye geçti çünkü. Çardak yıkıldı, çoktaaan yaktık tahtalarını ısınmak için zor bela bulduğumuz tenekenin içinde…

 Koştum sarsıntılar arasından eve ulaşmaya çalışarak. Olmadı! Burada kaldım işte. Olay yerinde arama-kurtarma olurmuş böyle durumlarda. Olmadı! Eve bakıyorum…

 Sesleniyordu başta çocuklarım, karım, dakikalar, saatler, günler birbirine eklendi. Gelen giden olmadı. İşte tam burada çöküp bekledim onları. Dinledim sesleri.

Yerin altındaki sesler önce vardı, sonra azaldı. Sonrası soğuğa, yağmura, yalnızlığa yenik düşen bir sessizlik…

 Yerin üstünde önce sesler yoktu, sonra arttı. Sonrası tercihe, hırsa, kibire, yok saymaya ve yok etmeye yenik düşen bir uğultu…

 Ne yerin altındakiler geldi, ne üstündekiler.

Eve bakıyorum. Orada ailem var. O molozların altında. Biri gelip götürsün istemiyorum. Tuhaf mı? Hiç değil…

 Eve bakıyorum. Orada sarsıldı hayat adına bildiğimiz ne varsa. Bitti mi sarsıntılar? Hiç değil…

Eve bakıyorum. Orada kaldı emeklerimiz. Vazgeçecek miyim emeğimden? Hiç değil…