WELG - ÖZEL | St. Pölten Cemevi, namerde boyun eğmeden, el etek öpmeden, halkın lokmasıyla yeniden Alevilere kazandırılıyor. Bu bir binanın değil, bir inancın küllerinden doğuş hikâyesidir.

Avusturya’nın St. Pölten kentinde, bir zamanlar Alevi toplumunun gözbebeği olan cemevi, uzun süren zorlu süreçlerin ardından yeniden halkın yüreğiyle, lokmasıyla hayat buluyor. Bu sadece bir yapı değil; bu, Alevi halkının küllerinden doğan onurlu direnişinin, kimliğine ve inancına sahip çıkma iradesinin ete kemiğe bürünmüş halidir.

Bu Bir Bağış Kampanyası Değil, Bir Halkın Onur Yürüyüşüdür

Bu hikâye birkaç cümleyle geçiştirilemeyecek kadar derin, sadece mali destekle açıklanamayacak kadar yücedir. Bu, Alevi toplumunun "kimseye boyun eğmeden de var olabiliriz" deyişinin sahadaki karşılığıdır. Ne belediye kapılarında ricaya gidildi, ne devletin icazeti beklendi. Çünkü bu yolun pusulası bellidir:
"Para alan emir alır."
Ve bu toplum emir almaz. Bu toplum ancak yol alır. Kendi yolunda, kendi lokmasıyla, kendi rehberleriyle yürür.

Rehberler Yol Göstermedi, Bizzat Yolu Açtı

Bu kıymetli yürüyüşe öncülük eden isimler, Alevi hareketinin hafızasına kazınmış üç Can:
AABK Onursal Başkanı Turgut Öker,
Avusturya ABF Onursal Başkanları Mehmet Ali Çankaya
ve Yol Erkan Kurulu Başkanı Pir Mehmet Gazi Dede.

Onlar sadece çağrıda bulunmadı, bizzat sokak sokak dolaştı, halka omuz verdi. Her konuşmalarında şu söz yankılandı:
“Bu inanç halkın omuzunda yükselecekse, biz o omuzların en önünde duracağız.”

Gerçek Sahip: Sofrasındaki Ekmeği Paylaşan Onurlu Halk

Didim’den yükselen halk lokması çağrısı, Viyana’dan Paris’e, Berlin’den Amsterdam’a kadar yankılandı.
Avusturya'da gidilen her evde, “Bu da bizim lokmamız olsun” diyen kadınlar, gençler, işçiler, emekliler... Kimileri maaşından pay ayırdı, kimileri birikiminden bağışladı, kimileri ise "benim katkım bu kadar" diyerek omuz verdi direnişe.

Lokma veren her can, bu direnişin harcına bir parça özveri kattı.
Çünkü mesele sadece bir cemevi değil, bir onur meselesiydi.

Avusturya’nın Her Şehrinde Yankılanan Sadakat

Bu mücadele Graz’dan Linz’e, Innsbruck’tan Salzburg’a kadar Alevi toplumunun vicdanında karşılık buldu.
Her kapı çalındı, her sokakta anlatıldı.
Oturduğu yerden değil, ayağa kalkarak, diz çökmeden, göz göze, gönül gönüle anlatıldı bu mücadele.

Ve anlatıldıkça büyüdü…
Çalınan her kapı bir sofraya dönüştü.
Açılan her gönül, lokmasını bu inanç yoluna sundu.

Her Nota Bir Umut: Dayanışma Konserleri

Sadece maddi destek değil, gönül desteğiyle de örüldü bu yol.
Avrupa’nın birçok şehrinde düzenlenen dayanışma konserlerinde sanatçılar sahneye “Bu sadece bir konser değil, bu bizim cemimize bir tuğladır” diyerek çıktı.
Bağlamalar direnişi, deyişler umudu, semahlar birlik ruhunu taşıdı.

Bugün Yazılan Bu Tarih, Yarınlara Rehber Olacak

Bu başarı, klavyeyle ahkâm kesenlerin değil; terini, zamanını ve yüreğini ortaya koyanlarındır.
St. Pölten Cemevi, sadece geçmişe değil, geleceğe yazılmış bir mektuptur.
Bir gün bu mücadeleye bakan çocuklar şöyle diyecek:
"Bizim annemiz, babamız bu lokmayı halkla paylaştı, başı dik durdu."

Bu Direniş, Lokmadan Doğan Bir Mirastır

Her bir lokma, her bir katkı, Alevi toplumunun iktidarlara boyun eğmeden nasıl ayağa kalkabileceğinin ispatıdır.
Bu cemevi, bir duvar değil; bir çınardır.
Kökleri Didim’de, gövdesi Avusturya’da, dalları ise tüm Avrupa’da.
Gölgesinde, özgürce nefes okuyan, semah dönen, başı dik çocuklar büyüyecek.

Lokmasıyla Bu Tarihi Yazdıran Her Canın Önünde Saygıyla Eğiliyoruz

Bugün verdiğin lokma, sadece bir bağış değil.
Bu, tarihe yazılmış bir direniş satırıdır.
Ve yarın o tarihe bakan herkes, senin ismini orada görecek:
“Bu halk elini taşın altına koydu. O gün tarih yazıldı.”

@welgmedya.com