Bu ülkede artık bayram var mı? Barışma, kucaklaşma, ortak sevinçler, ortak duygular, sevgi, barış, dayanışma, merhamet, vicdan var mı? Milletçe sevindiğimiz bir şey kaldı mı? Bıraktılar mı?

Ey, hayvan kanı akıtarak Allahı hoşnut ettiklerine, günahlarının kefaretini kurbanla ödediklerine inananlar! Ey, yalan ve riya ile bezeli bayram nutukları atarak bölüp ayırdıkları, birbirine düşmanlaştırdıkları halkın “mübarek” kurban bayramını kutlamaya hazırlanan muktedirler, yetkililer, büyük ve küçük baş’lar, onların yandaşları, çanak yalayıcıları, borazanları, muhbirleri… Ve de bu sağlıksız sosyal atmosferde cinnet geçirmekte olan, toz dumanın ortasında pusulayı şaşırmış, değerlerini yitirmiş zavallı insanlarımız!  Bölgemizde, ülkemizde büyük insanî dramlar yaşanırken, oluk oluk kan akarken, zulüm kol gezerken bayram kutlamaya yüreğiniz vicdanınız nasıl el veriyor?

Bu bayram günlerinde  kaç suçsuz günahsız insan hapishane hücrelerinde, mahpushane koğuşlarında aylardır, yıllardır yatıyor? Gün sayıyor bile diyemiyorum, çünkü hukuğun “h”sinin, adaletin “a”sının kalmadığı şu dönemde ne günü ne de ayı belli tutuklulukların. Kimisinin hakkında iddianame bile hazırlanmış değil (kolay kolay da hazırlanamaz çünkü ortada ne suç ne de suç delili, sadece “atın şunu içeri” emri ya da telkini var). Kimisi hakkında hazırlanan iddianameler ve verilen mahkûmiyet kararları en küçük bir hukukî dayanağa sahip değil. Kaç kişi göz göre göre rehin tutuluyor devletin elinde? Kaç kişi intihar etti, kaç kişi kim vurduya getirildi tutukluluk sırasında? Suçsuz günahsız kaç kişi işinden atıldı, bütün hakları elinden alındı, açlığa, sürünmeye mahkûm edildi? Kaç gazeteci, kaç yazar, kaç siyasetçi, kaç HDP’li, kaç milletvekili, parti başkanı, belediye başkanı, akademisyen, öğrenci, öğretmen, kaç aydın gün sayıyor zindanlarda? Yüz değil, bin değil, on binler; mesleklerinden ihrac edilenleri sorarsanız, en az 150 bin…

Mektuplar geliyor hapishanelerden, bayram tebrikleri geliyor deste deste; çaresizlikten kahroluyoruz. Sesini duyurma çırpınışı, ben de varım, yaşıyorum, beni unutmayın çığlıkları, dört duvar arasına kapatılmışın umut arayışı.  Hepsinin adını anamam, çoğunu tanımıyorum. Adını anamadıklarım yüreğime daha fazla oturuyor, daha fazla acı veriyor, çünkü onlar yeterince ünlü (!) değil, “önemli (!)” değil, “bizden (!)” değil. Onların adı yakınlarının, arkadaşlarının, sevdiklerinin, ailelerinin yüreğinde gizli. Kendimi onları kimsesiz, dilsiz bırakmış gibi hissediyorum;  hele de şu yaz sıcağında, şu bayram günlerinde kahroluyorum