Sevgili dostlar,

 Şimdi biz mesela Cumhurbaşkanı'na "hırsız" desek, bu hakaret olmaz, teşhis olur; çünkü elimizde kapı gibi telefon kayıtları, belgeler, tanıklar var.  Ama "hırsız" dediğimizde, anında savcılar "Cumhurbaşkanı'na hakaret"ten soruşturma açar, sabah kapıya polis dayanır, bunu diyen içeri atılır, yıllarca gün ışığına hasret yaşar.
     Ama aynı Cumhurbaşkanı, halkını kanıtsız, belgesiz iddialarla suçlamayı ve onlara "sürtük" demeyi kendinde hak görüyor. Küfür tekelini elinde tutuyor. "Halkın hizmetçisi olacağım" diye çıktığı yolda halkı kendine hizmetçi yaptı, habire sövüyor.
     Gezi isyanı, tam da bu yüzden patlamıştı: Kendini padişah sanmaya başlayan Erdoğan'ın uyguladığı zulümden, hayatın her alanını halka zehretmesinden, vapurdan inenleri röntgenleyip ispitlemesinden, etliğe sütlüğe burnunu sokmasından, onun etek boyuna, bunun çocuk sayısına karışmasından bezmişti insanlar... "Yettin artık, bi sus" diye yollara döküldüler. Erdoğan polisine "Ateş açın" emri verdi. Açılan ateşte gencecik çocuklar can verdi. Yaralı kurtulanlar bir camiye sığındı, imam kapıyı açtı, doktorlar hayat kurtardı. Camide bir "sürtüklük" yapılmadığına tanık olan imam, görevden alındı.
     Şimdi Erdoğan, polisin vandallığından kan revan içinde camiye sığınan insanların ibadethaneyi pislettiği yalanını söylüyor. Sonra kafasını metin okuduğu camdan kaldırıp küfürbaz özüne dönüyor ve kendisine isyan edenlere "sürtükler" diyor.
     Ne yazık ki, 100 yıllık Cumhuriyet'in en ağzıbozuk, en argo düşkünü, en küfürbaz, en lafını bilmez siyasetçisi bu kuşağın başına tebelleş oldu.
     Küfür, bir rahatlama yolu olduğu kadar, bir kişilik zaafı, bir kontrol kaybıdır. Öfkeye yenilmenin, durumla başedememenin alametidir. Tıbbi ya da siyasi müdahale gerektirir. Erdoğan'ın Gezi'den gereken dersi almadığı anlaşılıyor. Biz yine Gezi'nin diliyle cevaplayalım:
     "Biz Mevlana değiliz, ağzını topla da gel..."
 

Can Dündar