|
Ben, bir Haziran günü, Ankara'da doğdum. Ve Ankara'yı sel bastı o gün... Annem anlatır: Sıhhıye'deki evimiz bodrum katındaymış, yağmur boşanıp da dere taşınca benim için hazırlanan bütün zıbınlar, kundaklar, yatak yorgan, selde gitmiş.
Ben çocuk yaştayken o öfkeli dere hala evimizin önüsıra akardı. Sonradan üzeri kapatıldı, çamurlu sularının yerine önce pazar, sonra otopark yapıldı.
Ankaralılar bilir: Ankara bir dereler kentidir. Sadece semt isimlerine bakarak bile anlarsınız bunu: Bülbülderesi'nden, Kavaklıdere'den, Dikmenderesi'nden, Bentderesi'nden, Hoşdere'den...
Derler ki, "Ankaralılar, şehirde gezinirken 20 derenin üzerinden geçerler de fark etmezler". Çünkü hepsi yatağına gömülmüştür. "Asfaltın Altında Dereler Var" belgeselini izlerseniz görürsünüz: Dereler zamanla, onları yatağına diri diri gömen insanoğlundan intikamını acı almıştır.
Kendimi bilmeden tanık olduğum o ilk çamurlu baskının üzerinden 60 yıl geçti; aylardan yine Haziran ve uzaktaki şehrim, yine öfkeli derelerin intikam saldırısı altında... Haftasonu seller götürdü Ankara'yı...
Sular, itildikleri yeraltından hortlayarak yeryüzüne çıktı, onların öfkesini emip göğsünde yumuşatılacak ağaçlar da kesildiğinden, ne var ne yoksa önüne katarak şehirde bir tur attı; ölüler, yaralılar, yeni doğmuşların zıbınlarıyla altgeçitlere yığıldı.
Ne Jandarma Arama işe yaradı, ne devasa su tankları...
Anadolu'nun birçok yerinde görüyoruz aynı manzaraları:
Arazi hırsıyla, inşaat arsızlığıyla, rant hesabıyla yataklarına gömülen derelerin korkunç intikamını...
Ne geniş mazgallar çözer sorunu, ne yeni itfaiye ekipleri...
Tek bir çaremiz var: Derelerin özgürleşmesi...
Onlar sırtlarına binen beton ormanından kurtulup yeniden
yataklarına kavuşmadan, biz huzura kavuşamayacağız, belli...
|
