|
Uzun süre kendi kabuğunda yaşayan popüler kültür dünyasının, siyasete gün be gün daha çok ağırlık koyduğu bir dönemden geçiyoruz. Şu son bir haftada yaşadıklarımıza bakın:
Tarkan, "Geçcek" şarkısıyla topluma bu çilenin biteceği, çiçekten günlerin geleceği müjdesini verdi.
Sonra efsanevi Roger Waters, 2015'ten beri Bayburt cezaevinde olan Kürt şarkıcı Nûdem Durak'ın serbest bırakılması için kampanya başlattı.
Hemen ardından Haluk Levent, Migros işçileri için devreye girdi. Sendika ve taşeron firma temsilcilerini Ahbap Derneği'nde buluşturup sorunların çözümüne katkı sundu.
Hükümetin rahatsızlığı hemen açığa çıktı:
Eski istihbarat Daire Başkanı Bülent Orakoğlu, adlarını bile doğru yazamadığı sanatçıların "iktidar aleyhinde, tenkit sınırlarını aşan, siyaset kokan açıklamalarının normal karşılanamayacağını" yazdı. "Sanat dünyasında uyuyan hücreler ve derin yapılar veya yabancı ülke gizli servisleri tarafından ajanlaştırılmış ünlüler olabileceğini" iddia etti.
Bir şarkının yarattığı korkuyu görüyor musunuz? Bu bile rejimin ne kadar zayıf düştüğünü, nasıl bir devrilme telaşı yaşadığını göstermiyor mu? Aynı zamanda sanatçının, popülerlikten gelen gücünü kullandığında nasıl bir etki yaratabildiğini kanıtlamıyor mu?
Dünyaca ünlü yazar Paulo Coelho, bir söyleşisinde şöhretlere şöyle seslenmişti:
"Her ne düşünüyorsanız bunu söylemek zorundasınız. Aksi halde şöhret neye yarar? Şöhret size ses verir ve siz bu sesi kullanmak zorundasınız."
Siyasi tutsakları sahiplenen, iktidarın baskılarına direnen, topluma moral veren, arabulucu olarak devreye giren sanatçılar, siyasetin sesinin yetmediği yerde ses vererek şöhretlerini toplumsal yarar için kullanıyor, umut saçıyorlar. İyi ki varlar.
|
