Halk, belli sınırlar içinde yaşayan; dilleri, inançları, renkleri ve hatta cinsiyetleri farklı olsa dahi, aynı coğrafyada kimlikleriyle birlikte yaşamını sürdüren, sınırları belirlenmiş ülkedeki tüm bireylerin toplamına verilen; millet veya ırksal, düşünsel, inançsal ayrımlarla ayrıştırılamayan tamamlayıcı bir bütündür. Kederde de, sevinçte de, mutlulukta birlikte olabilen geniş yığınlar...

Bu yığınlar, yani halkların – tabii, dil, eğitim düzeyi, inançsal yaklaşımları ve hatta birbirleriyle olan iletişimleri bakımından – yasal veya töresel anlayışların hakimiyeti muhtemel ve kaçınılmazdır.

Bir de, bu halkın eğitim ve kültür seviyesi; inançsal ve eğitimsel anlamda sorgulama ile öğrenme yetilerinde farklılıklar olabilir, hatta olmak zorundadır; çünkü tek düze bir anlayış, yaklaşım veya bakış açısına sahip olmak, eğri ile doğruyu, yanlış ile gerçeği, zeki ile aptalı birbirinden ayırt etmeyi mümkün kılmaz. Böyle bir durumda, kurgulanmış, robot misali, aynı fabrikadan üretilmiş makineler haline geliriz ki, bu da insan olma, halk olma vasfını ortadan kaldırır.

Ülkemizin gerçekliğine bu şekilde baktığımızda, yıllar önce saygıyla yad ettiğimiz Aziz Nesin'in sözü akla gayri ihtiyari olarak gelir.

Çünkü, Cumhuriyet tarihinden bu yana ülkede mevcut temel ihtiyaçlar, araç gereçler ve hatta yeme-içme alanında teknolojinin imkanları – çiftçi tarım makineleri, fabrikalar, köprüler, yollar, uçaklar, otobanlar; ev gereçleri olarak çamaşır makinesi, buzdolabı, fırın ve benzeri elektrikli malzemeler (en genç nesiller tarafından dahi 40–50 yıl öncesine ait sanayi, tarım ve elektronik malzemeler, bilgisayarlar ve çok kanallı TV'ler gibi ürünlerin mevcut ve kullanıldığı aşikardır) – bulunmasına rağmen, günümüz biatçı zihniyeti sanki ülke 2000 yılına kadar cahiliye dönemini yaşıyor; ilkel kabile yaşantısını sürdürüyor. Elektrik, doğalgaz, ev araç gereçleri, köprüler, otoyollar ve hatta şeker fabrikaları, yan sanayi ve arabaları hiç görmemiş, cahil bir halk – daha açık ifade etmek gerekirse, yamyam, her şeyden bihaber, aptal bir kitle – yaşamaktadır. 2000'den sonra, sihirli değnekle her şey 20 yılda var edilmiş; insanlar okumaya, aydınlanmaya, elektriği, suyu bilmeye, yolları görmeye, "köprü" denen ucubeleri tanımaya, yani insan olduklarının farkına varmışlar gibi (Tanrı, Allah, Hak, Hûde razı olsun) bir robotik kurgulamayla, %60'tan %70–80'lere kadar kaval dinleyen bir sürü haline sokulmuş; biat et, gerisine karışma, sorma, sorgulama, okuma, araştırma yoksa... hımmmm.

Geldiğimiz düzey maalesef bu değil mi? İbadetin çıplaklığı çıkarılmış, eğitimin kantarı kaçmış; Zırzop, TikTok hırafeciler, Huri Allah pazarlayanlar… Bu zihniyet, gelinceye kadar hiçbir yaşamın olmadığı, dayatması ve cehennem zebanilerinin korkusu ile saçma sapan dine, inanca, halka zarar vermekten öteye gitmeyen; yalan, yanlış her taraftan pislik akan, saçma biatçılıktan öteye gidemeyen absürd bir yaklaşımla, 21. yüzyılda karanlık çağlara yönlendiren saçma mantıkla halkı, inançlarını ve ülkeyi aşağılamaktan, dışlamaktan ve kendilerinden önce "insan yoktu, yaşam yoktu" mantık oyununun, körü körüne biat anlayışının hakimiyeti sürüp gitmektedir.

Sizce bu absürd ve her tarafından yalan ile sahtekarlık akan durumdan nasıl kurtulabiliriz?

Nasıl, insan olduğumuzun farkına varabilir ve bilincimize ulaşabiliriz? 70–80'leri yaşayanlar ve sonraki nesiller olarak, bu körü körüne biatçılıktan nasıl kurtulabiliriz?

Toplumlar, hurafenin ve körü körüne biatın pençesinden kurtulabilmek için sorgulayan, irdeleyen, okuyan ve yanlışı ayırt edebilecek erişkinlikte olmalıdır, değil mi?

Ülkemiz, aydın, bilinçli ve özgüveni olan halklara muhtaçtır...

Aşk ile.