Alevîlik ve İslam karşılaştırılabilir yada kıyaslanabilir inançlar değil. Çünkü Alevî inancının, İslamla, İslamınsa, Alevilikle bir alakası yok.

Nedenine gelince bu iki ayrı dünya görüşünün, yaşamı, doğayı, toplumu ve onların haklarını tariflerken doksan derece farklılık arzederler. İslam doğayı, cümle canlıyı ve insanı tanrının yarattığına inanır ve öyle tanımlar inancını, her şeyden önemlisi insanı kul ve teba olarak kabul eder, kadın erkek eşitliğine inanmaz ve kadını insan yerine koymaz. İlim ve bilimle asla barışık değildir, doğanın nimetleri arasında bile ayırımcıdır, kimisine helal, kimisine haram sıfatı yakıştırmaktadır, yaşamda eşitlik ve adalet gibi bir derdi de yoktur, herşeyi gökyüzündeki tanrıyla açıkladığı için, kendisini teba olarak görür ve iradesini hükmen onun emrine verir. İnsanın en önemli vasfının, tanrıya yakarmada, ona ibadet etmede, suçu, günahı, helali, haramı ona dua ederek giderebileceğine inanır. Özetle, bu dünyanın, bir sınav yeri oluğunu düşünür ve bu yaptığı eylemler sonucunda, öbür dünyada mükafatlandırılacağını hayal eder. Kendisi gibi düşünmeyen herkesi yoldan çıkmış, sapkın inançlar olarak görür.

Oysa Alevilik öyle mi, onun yol geleneğine hizmet etmiş pir ve dervişlerin, ortak düşüncelerinde vücut bulmuş olan en önemli tespitin ”vardan var olduk” “topraktan geldik, toprağa gideceğiz”ilkesidir ki, bu iki tanım bile İslamdan, doğayı ve canlıyı, nasıl aykırı tarif ettiğimizin en belirgin örneğidir aslında. Alevi felsefesi şöyle der, önce madde ve enerji vardı,biz

bu elementlerin işbirliği ve onların uzlaşmaz çelişkilerinin sonucundan var olduk yaklaşımıdır ki, bu yanıyla islam’dan tamamıyla ayırışır. Cümle varlığa bir sahip ve tanrı aramaz, felsefesini, madde ve enerjinin tabii olduğu değişim ve dönüşüm yasalarına bağlı kılar.

Topraktan geldik, toprağa döneceğiz derken, kendisini doğanın nesnel bir tezahürü olarak kabul eder. Yaşamı ve ölümü evrendeki önsüz sonsuz diyalektik değişimin bir parçası olarak kabul eder. Onun için şu tespiti yapar, “bizim felsefemize göre ölüm yoktur, devri daim olma hali vardır” yani ölümü öbür dünyanın, cennet cehennem hayaliyle pazarlamaz, sadece enerjinin sönümlenmesi olarak değerlendirir. Kısaca, madde ve enerjinin bir yansıması olarak var olduğumuza göre, ölürken yok olma hali de yoktur bu anlayışta. Madde ve enerjinin ilişkisi arasında devri daim olma hali vardır bizde, ölüm yok olma şeklinde değildir. Öldükten sonra bıraktığın eserler sonsuza dek yaşar, ölen tendir sadece fikirler ölmez.

Yaşamda, ise kadın ve erkek eşittir diyen, ekonomik düsturunu paylaşım üzerine kurgulayan, yetmiş iki millete aynı nazarla bakmayı yeğleyen bu çağdaş felsefenin özünde, insanı sevme, hümanist değerlere bağlı olma ilkeleriyle açıklar yol felsefesini.

Özetle yukarda bu iki dünya görüşünün aykırılıklarını açıklarken, bunca farklılığa rağmen nasıl oluyor da, Alevilik halen İslamın bir kolu yada mezhebi olabiliyor. Böyle bir tezin, akılla, bilimle açıklanabilir hiçbir yanı yoktur. Bu tarz iddialara sahip olanların tek dertleri, tarih boyunca iktidar olan islamla, inançsal kimliklerini inkar ederek yaşamayı tercih etmiş ve bu uğurda mazeretler geliştirmiş işbirlikçilerin yaranmacı fikri olabilir ancak.

Bu maskeli kesimler, bu yolla kendisine kişisel ya da grupsal menfaatten öteye bir amaçlarını olmadığı açık seçik ortada değil mi, varsa yoksa belli çıkarlar için sadece bu felsefenin İslamlaşması ve Müslümanlaşması yolunda asimilasyon politikalarına hizmet etmişlerdir kısaca. Günümüzde kimlerdir bunlar dersek, İzzettin Doğanın başını çektiği Cem vakfı, bunlardan birisidir, bir diğeri ise devletten kaç yıllığına taşeronluk aldığı belli olmayan Fermani Altun’unun dünya ehlibeyt vakfı dır ki oda hiç gizli saklı yapmamakta bu görevini ve hatta Alevilere artık cuma namazlarına katılmamız gerektiği yönünde defalarca beyanı olmuştur. Yani bu kuzu postu giymiş çakalların inancımızı ve yol geleneğimizi asimile etmelerine ve onu müslümanlaştırmalarına kesinlikle müsade etmemeliyiz, ve bu soysuzları felsefemize ihanet etmiş birer yol düşkünü olarak teşhir etmeliyiz kesinlikle.

Vahim olan şey şudur burada başlarını ehlibeyt ailesinin çektiği ve Genelkurmay başkanlığını Hz.Ali’nin yürüttüğü, dünyayı islamlaştırma hareketinin nasıl oluyor da, Anadolu’da Alevilik diye bir toplumsal kesimi farklı değerlerle örgütledikleri gibi bir saçma tez çıkıyor karşımıza ki bu durumun kendisi bile başlı başına bir paradoks olmazmı sizce..??? Alevilikle İmamların bir ilişkisini arıyorsanız böylesi bir durumun yaşanması lazım peki böyle bir sonucun akla bilime dayalı bir tezi olabilir mi sizce..??

Oysa bu iki ayrı dünya görüşü arasındaki uzlaşmaz çelişkinin birbirleriyle karşılıklı mücadele içerisinde oldukları ve bu uğurda nice bedellerin ödendiği nice pirin dervişin bu uğurda katledildiği ve darağacına çekildiği gerçeğidir ki böyle olmasaydı eğer..??

Hallacı Mansur neden asıldı,

Seyit Nesiminin derisi neden yüzüldü,

Şeyh Bedrettin, neden asıldı

Pir Sultan Abdal neden asıldı,

Torlak Kemal neden katledildi,

Kalender Çelebi neden öldürüldü,

Pir Seyit Rıza neden idam edildi...

İşte tarihimizin yalın gerçeği, bu hat üzerine kuruludur ki, bu gerçeği görerek, tarihimize ve onun bu kıymetli mirasına sahip çıkabiliriz. Yoksa kan üzerinden, kendisini var etmiş islama ve ona öncülük etmiş imamlarına, ağlayarak, sızlayarak bir yere varılamayacağı gün gibi ortada değil mi. En basitinden bizim inancımızın temel ilkelerinden biriside tek eşliliktir ki bu anlamda bile imamlarla en ufak bağlantımızın olmadığı su götürmez gerçekliliktedir çünkü her imamın yaklaşık yirmi ile otuz arasında eşe sahip oldukları iddiası bile tartışmasız netliktedir.