WELG – ÖZEL | Türkiye, ağır ekonomik krizin pençesinde, hukukun askıya alındığı bir rejimle yönetiliyor. İktidarın etrafında kümelenmiş küçük bir azınlık, ülkenin tüm kaynaklarını kendisine tahsis etmişken, halkın yüzde 80’i yoksulluk ve geçim sıkıntısıyla boğuşuyor.
Peki bu düzen nasıl inşa edildi? Hangi mekanizmalarla sürdürülebilir kılınıyor? Ve neden toplumun çoğunluğu bu sefalet tablosuna mahkûm edildi?

Bir Azınlık İçin Kurulmuş Bir Ülke: Şatafat, Koruma, Lüks

Türkiye’de iktidar artık sadece devleti değil, ülkeyi kendi mülkü gibi yönetiyor. Saray çevresi, holding medyası ve yandaş sermaye tarafından örülmüş bir sistemde, lüks yaşam artık istisna değil, bir gösteri aracına dönüşmüş durumda.

AKP’nin çevresinde kümelenmiş bu ayrıcalıklı azınlık için Türkiye, ‘kazanılmış bir ganimet’ gibi yönetiliyor. Sürekli artan koruma orduları, sonu gelmeyen yurt dışı gezileri, israf harcamaları, özel uçaklar, araç filoları ve kamu ihalelerinin adresi belli şirketlere gitmesiyle büyüyen dev bir rant ağı...

Bu görüntüye karşın, halkın büyük çoğunluğu asgari ücretle ay sonunu getirmeye çalışıyor, pazar artıklarının toplanması, çöpten ekmek arayışı sıradan manzaralara dönüşüyor.

Yüzde 80 Yoksullukta: TÜİK Verileri Maskeliyor, Gerçek Sokakta

Bağımsız araştırmalar ve sendikaların yaptığı çalışmalara göre Türkiye’de halkın en az %80’i yoksulluk ya da derin geçim sıkıntısı içerisinde yaşıyor.

Resmi verilerle manipüle edilen enflasyon rakamları, hayat pahalılığını gizlemekte yetersiz kalıyor.

Market raflarında fiyatlar her gün değişiyor, temel gıda ürünlerine bile ulaşmakta zorlanan milyonlar var. Emekliler için yaşam açlık sınırının bile altına düşmüş durumda. Barınma hakkı fiilen lüks, gençler ülkeyi terk etmek istiyor.

Hukukun Yerini Talimat Aldı: Anayasa Askıda, AKP Yasası Yürürlükte

Türkiye’de yargı bağımsızlığı artık bir retorikten ibaret. Mahkemelerin kararları önceden iktidar kanallarında açıklanıyor.
Siyasi davalarda “dokunan yanar” kuralı açıkça işliyor. Muhalefetin güçlü figürleri birer birer cezaevine atılırken, yargı AKP’nin sopasına dönüşmüş durumda.

Anayasa’da yazan hak ve özgürlükler fiilen uygulanmıyor. Yürürlükteki anayasa değil, yürürlükte olan iktidarın iradesi. Hukuk değil, sadakat esas.

Kayyum Rejimi: Sandığın Yerine Atama

Yerel seçimlerde halkın iradesiyle kazanılmış belediyelere birer birer kayyum atanıyor. Özellikle Kürt illerinde seçilen belediye başkanları, göstermelik gerekçelerle görevden alınıp yerlerine vali veya kaymakamlar atanıyor.

Bu uygulama yalnızca halkın iradesini gasp etmekle kalmıyor, seçme-seçilme hakkını da çiğniyor. Ve tüm bu işlemler yargının onayıyla, medyanın da sessizliğiyle yürütülüyor.

Sokakta Cop, Medyada Sansür: Korku Rejimi

AKP’nin kurduğu düzen, sadece ekonomik değil; siyasi ve kültürel olarak da bir baskı düzeni. Sokağa çıkan işçiye, kadına, öğrenciye gaz, cop, gözaltı. Protesto hakkı adeta “suç” sayılıyor.

Medya büyük oranda ya susturulmuş ya da satın alınmış durumda. Bağımsız gazetecilik ya davalık ya da işsiz. Eleştiren her ses kriminalize ediliyor. Gazeteciler, sanatçılar, akademisyenler hedefte.

Bir Ülke Sadece Bir Azınlığın Mülkü Müdür?

Tüm bu tablo, iktidarın artık halktan koptuğunu, Türkiye’yi yalnızca kendi küçük azınlığı için yönettiğini ortaya koyuyor.

Bu düzenin sürdürülebilirliği her geçen gün sorgulanıyor. Yoksulluk ve adaletsizlik derinleştikçe, soru açık ve net: Bu ülke gerçekten 86 milyon için mi var, yoksa sadece bir avuç insan için mi?

@welgmedya.com