Avusturya alevi federasyonunun bir canı ve bir neferi olan Umut Dinler’i amansız bir hastalıktan genç yaşta kaybettik. Avusturya Alevi örgütlülüğünde çok emeği olan, umud hep koşturdu hep çırpındı, hep dik durdu. Yoldaşlarına bağlı inancına bağlı tüm ailesi gibi, umut ailesinin, diğer fertleri gibi ama bugün ben başka bir şey anlatacağım; bir genç kız umudun kızı nasıl söylenir, nasıl yazılır bilmiyorum?

Bugün acının resmini çektim, ilk kez resim çekerken yüreğim parçalandı, gözlerimden yaş geldi bugün. Canımızı, yoldaşımızı, Umudumuzu toprağa verdik. Ama şunu da gördüm; koca bir yürek genç bir kız 16-17 yaşlarında Umudumuzun kızı kocaman bir yürek koskoca bir yürek çırpınıyordu. Koşuyordu acısını yüreğine gömüp kendinden küçük iki tane kardeşini, annesini, dedesini, amcalarını, teselli etmek için oradan oraya çırpınan, onlara sarılan sanki  bu hayatı daha önce yaşamış koskoca bir yürek gencecik bir kız gördüm.

 Evet, yine dediğim gibi koskocaman yürekli bir kız gördüm. Kameramı hep ona çevirdim. Çünkü çok dirençliydi, çok güçlüydü gerçekten çok güçlüydü o kadar acıyı içine gömüyor insanlara yardım ediyordu, onları teselli ediyordu.  Ama bir ara annesine bakarken gözlerindeki acıyı gördüm gözlerindeki acıyı bu öyle bir acıydı ki ayrılığın acısı onu orada gördüm ve yani hangi yürek nasıl dayanır bilmiyorum...?

Babasının resmini okşarken mezarına, toprak atarken sonra çöktü mezarın başında sanki artık takatti kalmamıştı. Umudun 3 kardeşinin ‘ağabey, ağabey’ sesleri gökteki bulutları ağlatıyor. Anne çırpınıyor, genç yaşta giden oğluna yanarken kalanlardan gözü ayrılmıyordu.

 Anne; “Oğlum siz yaşayacaksınız, ağabeyinizin çocuklarına babalık edecekseniz, hadi oğlum ayakta kalın…”

 Sesi zor çıkıyordu yani ağlamaktan kesilmişti sesi…

Yazamıyorum…

Bu kadar, güle güle Umut, toprağın bol devrin daim, devrin asan olsun senin geride bıraktığın kocaman yürekli kızın var.