Sevgili dostlar,

Müzisyen Onur Şener'in öldürülmesi, birçok açıdan dehşet yarattı: Birincisi cinayetin bir istek şarkı yüzünden işlenmiş oluşu. İkincisi işleyenlerin mafya tetikçisi değil, devlet görevlisi olması. Üçüncüsü sanatçıyı ani bir öfkeyle değil, taammüden öldürmeleri...         Sosyal medyada, "Bize ne oldu" diyenler, "Sözün bittiği yer"den söz edenler, devletten çare bekleyenler, idam cezası isteyenler var.
     Size kısaca "Abramovic deneyi"nden söz etmek istiyorum:
     Sanatçı Marina Abramovic, 1974'te, "Rhythm-0" adını verdiği bir performans sergiledi. Bir odada cansız bir obje gibi sabit durup kendini ziyaretçilere sergileyecekti. Gösteri odasındaki bir masada kekten çiçeğe, sigaradan zincire kadar malzemeler vardı. Ziyaretçiler altı saat boyunca bu korunmasız insana istediklerini yapabileceklerdi. Başta herkes nazikti; Marina'ya çiçek sunup kek yedirdiler. Elini sıkıp resim çektirdiler. O sırada birisi sanatçıya bir tokat attı. Reaksiyon vermediği görülünce topluluktan bazıları daha sert vurmaya başladı. Marina'nın savunmasızlığı ve seyircinin kayıtsızlığı, saldırganların cüretini artırdı. Alnına silah dayadılar, vücuduna yazılar yazdılar, kalçalarını, göğüslerini sıkıştırıp elbiselerini parçaladılar. Onu çırılçıplak soyup bıçakla vücudunda yaralar açtılar. İş tecavüze varmak üzereyken nihayet seyircilerin bir kısmı müdahale etti. Gösteri bittiğinde Abramovic yara bere ve gözyaşları içindeydi.
     Deneyden şu dersler çıkarıldı:
     Kötülük, insanlığın içinde pusuda bekler. Toplumsal sınırlar kaldırıldığında harekete geçer. Bu vandallık, iyiler müdahale edene kadar sürer. Yani kötülük de iyilik de birbirinden cesaret alır.
Onur örneğine dönersek, devletten ümit yok; gördük işte, bunu yapanlar devlet görevlileri; Saray'dan yayılan bir nefret kampanyasının neferleri... Hukukun olmadığı, kimsenin iyiliğe sahip çıkmadığı bir yerde, savunmasız bir sanatçıya saldırma cüreti buldular.  Vandallığın böyle önünün açıldığı, kollandıkça azgınlaştığı yerde çare, önce balığı baştan kokutan rol modelin def edilmesi, sonra şiddetin en ağır şekilde cezalandırılması, en önemlisi örgütlü iyiliğin devreye sokulup barbarlığın geriletilmesidir. Ancak birbirimize sahip çıkarak kötülüğü yenebilir, insanı yaşatabilir, yaralarımızı sarabiliriz.
 

Can Dündar